16 czerwca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji obręczy biodrowej. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie

O wyborze strategii leczenia decyduje m.in. wiek pacjenta, wydolność krążeniowo-oddechowa, stan pozostałych stawów kończyny dolnej oraz kręgosłupa. W procesie usprawniania istotne jest rozluźnianie napięć mięśniowo-powięziowych w obrębie uda, obręczy biodrowej oraz kręgosłupa lędźwiowego. Przyczyni się to do przełamania zrostów w obrębie ścięgien i mięśni. W przypadku choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego kluczowe będzie rozluźnienie mięśni odwodzicieli i zginaczy  stawu biodrowego, których nadmierne napięcie może wpływać na nieprawidłowe ustawienie powierzchni stawowych.

Głównym celem terapii jest również utrzymanie i poprawa zakresu ruchomości stawu biodrowego oraz pozostałych stawów kończyny dolnej. Przydatne mogą być zarówno ćwiczenia jak i terapia manualna poprawiająca m.in. elastyczność torebki stawowej i tkanek okołostawowych.

W celu odżywienia powierzchni stawowych istotny jest ruch, w przypadku stawu biodrowego wskazana jest jazda na rowerze stacjonarnym. Jeśli podczas kręcenia dolegliwości bólowe nie wzrastają to warto rozpocząć kręcenie od kilku minut dziennie. Jeśli objawy nie będą się zwiększać to można wydłużać czas kręcenia do kilkudziesięciu minut dziennie. Ruch będzie powodował stymulację stawu do produkcji mazi stawowej, która jest niezbędna w łagodzeniu objawów choroby zwyrodnieniowej. Najważniejsze, że podczas tego typu aktywności nie dochodzi do znacznego obciążenia stawu, bo cały ciężar spoczywa na siodełku a nie na stopach. Korzystne mogą być również ćwiczenia w odciążeniu w specjalnych podwieszkach.

Istotna jest również poprawa stabilności stawu biodrowego jak i kończyn dolnych. Ważnym elementem terapii jest nauka obciążania kończyn w prawidłowej osi, a więc tak, aby nie dochodziło do szpotawości lub koślawości. Kiedy stawy będą prawidłowo obciążane, wtedy przeciążenia układu ruchu będą mniejsze, a powierzchnie stawowe będą chronione przed szybszym zużyciem.

Istotna jest także praca nad zmniejszeniem dysbalansu mięśniowego, by wzmocnić mięśnie osłabione. Duże znaczenie ma również poprawa wzorca chodu, zwiększenie wydolności ogólnej oraz równowagi. Ćwiczenia równoważne mają kluczowe znaczenie w profilaktyce upadków u osób starszych.

Ważnym elementem leczenia jest także edukacja pacjenta. Ważne jest budowanie świadomości na temat istoty choroby oraz możliwości unikania przeciążeń w dniu codziennym. Istotne jest również utrzymywanie prawidłowej masy ciała oraz odpowiednio dobrana aktywność fizyczna.

Fizykoterapia

Fizykoterapia w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego jest uzupełnieniem leczenia. Jest pomocna m.in. w okresie zaostrzenia choroby. Stosowana jest głównie w celu zmniejszenia dolegliwości bólowych oraz zredukowania stanu zapalnego. Aby osiągnąć te cele, w zależności od stanu w jakim jest pacjent, stosowana jest m.in. elektroterapia, ultradźwięki, laseroterapia, magnetoterapia, krioterapia oraz hydroterapia.

Pomoce ortopedyczne

W celu odciążenia stawu zastosować można laskę lub kulę. Powinno się je trzymać w ręce przeciwległej do kończyny chorej. O wyborze pomocy do chodzenia powinien zadecydować fizjoterapeuta, który oceni wzorzec chodu. Przy niewielkich zmianach w stawie pomocne mogą być żelowe wkładki do butów, które wpłyną na większą amortyzację podczas chodzenia.

Leczenie operacyjne

Z reguły choroba zwyrodnieniowa postępuje, w związku z czym zabieg operacyjny może się okazać nieunikniony. Udany zabieg pozwala całkowicie wyeliminować dolegliwości bólowe. Endoprotezoplastyka jest zabiegiem chirurgicznym podczas którego zmieniona chorobowa tkanka chrzęstna zostaje zastąpiona materiałami sztucznymi. Usuwa się zajętą chorobą głowę kości udowej i panewkę, zastępując te struktury metalową głową endoprotezy oraz panewką z tworzywa sztucznego ufiksowaną w miednicy. Istnieje wiele różnych typów endoprotez, ale przeważnie składają się one z podobnych elementów. Głównym wskazaniem do zabiegu są zaawansowane zmiany w obrębie stawu biodrowego, które nie poddają  się leczeniu zachowawczemu, duży ból oraz ograniczenia w poruszaniu się.

Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzję o doborze ćwiczeń i momencie obciążania kończyny dolnej  powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej. Ważna będzie praca nad prawidłowym wzorcem chodu.

Rokowania

W przypadku choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego rokowania są zależne od stopnia zniszczenia stawu, czasu trwania choroby, masy ciała oraz stanu pozostałych stawów kończyny dolnej. Na początkowych etapach choroby dobra terapia i stosowanie się do zaleceń może znacznie załagodzić dolegliwości. Przy znacznie uszkodzonym stawie rehabilitacja może dawać tylko minimalne efekty dlatego docelowym wyjściem będzie zabieg operacyjny.

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce zwyrodnienia stawu bidorowego kilknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Ignasiak - Anatomia układu ruchu

  2. Bochenek A., Reicher M.: Anatomia człowieka

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-06-16

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja