21 marca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji w obrębie stawu ramiennego. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie

Zwichnięcie w wyniku urazu wymaga natychmiastowego nastawienia. Im szybciej skontaktujemy się z lekarzem tym mniejsze będzie ryzyko powikłań i szybszy powrót do sprawności. Nastawienie barku często odbywa się w znieczuleniu ogólnym. Odwrócenie mechanizmu urazu jest wówczas dużo łatwiejsze, gdyż lekarz ortopeda nie musi walczyć z odruchowo napiętymi mięśniami. Ponadto znieczulenie i precyzja nastawienia w takich warunkach minimalizuje ryzyko uszkodzeń tkanek miękkich. Po nastawieniu lekarz zleca wykonanie zdjęcia RTG w celu kontroli ustawienia stawu. Następnie staw ramienny zostaje unieruchomiony.

U osób młodych unieruchomienie jest zakładane na kilka tygodni, u osób starszych krócej ze względu na ryzyko usztywnienia. Pierwszy okres po urazie jest niezwykle ważny. Przestrzeganie zaleceń, co do unieruchomienia, odgrywa dużą rolę w procesie gojenia. Struktury, które uległy rozerwaniu podczas urazu muszą się zrosnąć. Jakiekolwiek próby ruszania ramieniem wbrew zaleceniom lekarza grozi pogorszeniem gojenia, a co za tym idzie dłuższym powrotem do sprawności i ewentualnymi powikłaniami.

Po okresie unieruchomienia należy rozpocząć proces rehabilitacji. Będzie on indywidualny dla każdego pacjenta ze względu na rodzaj uszkodzeń towarzyszących, wiek, poziom aktywności oraz ogólny stan zdrowia.

Proces usprawniania warto rozpocząć od rozluźniania mięśniowo-powięziowego obręczy barkowej, okolicy stawu ramiennego oraz klatki piersiowej. Przyspieszy to proces regeneracji tkanek, poprawi krążenie oraz mobilność pozostałych stawów obręczy barkowej (po przymusowym unieruchomieniu). Przyczyni się także, do przełamania zrostów w obrębie ścięgien i mięśni oraz poprawi elastyczność tkanek.

Podczas procesu rehabilitacji kluczowa będzie praca nad stabilizacją stawu ramiennego, łopatki oraz ćwiczenia kontrolujące cykl łopatkowo-ramienny. Ćwiczenia te będą zapobiegać dalszym uszkodzeniom oraz pomogą w zmniejszeniu dolegliwości bólowych. Ćwiczenia stabilizacji wpłyną na minimalizację ryzyka przemieszczenia kości ramiennej w kierunku zwichnięcia. Bardzo istotna jest także praca nad wyrównaniem dysbalansu mięśniowego (rozluźnienie i rozciągnięcie mięśni przeciążonych a wzmocnienie osłabionych).

Jeśli podczas unieruchomienia stawu doszło do znacznego ograniczenia ruchomości w stawie ramiennym i obręczy barkowej konieczna może być poprawa zakresów ruchomości. Ważne by zwrócić również uwagę na zakres ruchów stawów sąsiednich (np. stawu łokciowego, kręgosłupa szyjnego i piersiowego), gdyż w wyniku unieruchomienia ich ruchy mogły zostać ograniczone. Do poprawy ruchomości wykorzystać można zarówno ćwiczenia jak i terapię manualną (poprawi elastyczność torebki stawowej oraz tkanek okołostawowych). Należy jednak pamiętać by nie poprawiać ruchomości w stawie ramiennym w kierunku, w którym doszło do zwichnięcia. Poprawa ruchomości po zwichnięciu stawu ramiennego musi być prowadzona przez doświadczonego fizjoterapeutę!  

Po urazie w obrębie obręczy barkowej bardzo często pojawia się asymetria postawy (zazwyczaj jeden bark wyżej od drugiego). Może ona skutkować problemami bólowymi kręgosłupa szyjnego i piersiowego. Warto więc jak najszybciej korygować ten niekorzystny wzorzec.

Aby nie dopuścić do ponownego zwichnięcia należy wprowadzić profilaktykę przeciążeń w stawie ramiennym. Na pewno przez kilka miesięcy warto unikać ruchów, które wywołały zwichnięcie oraz regularnie wykonywać ćwiczenia stabilizacji (będą chronić przed ponownym uszkodzeniem).

Fizykoterapia

Fizykoterapia po zwichnięciu stawu ramiennego ma zastosowanie w przypadku leczenia zachowawczego oraz rehabilitacji pooperacyjnej. Jej celem jest uzupełnienie terapii poprzez obniżenie bólu, rozluźnienie napiętych mięśni oraz pobudzenie struktur do jak najszybszego gojenia. Aby uzyskać poprawę korzystne może być stosowanie krioterapii, elektroterapii, magnetoterapii lub laseroterapii.

Pomoce ortopedyczne

Zaraz po nastawieniu lub po ewentualnej operacji zalecany jest temblak bądź stabilizator stawu ramiennego. Ochrona w momencie gojenia jest niezbędna do powrotu prawidłowej funkcji stawu. Jeśli dolegliwości bólowe się złagodzą i pacjent wraca do aktywności dnia codziennego lub sportu zalecana jest dalsza ochrona stawu (przez kilka miesięcy) w sytuacjach sprzyjających zwichnięciu. Używanie ortezy lub aplikacji plastrów Kinesiology Taping na staw ramienny zmniejszy ryzyko ponownego urazu. Należy jednak pamiętać, że właściwym systemem wpływającym na stabilność stawową jest nasz wytrenowany układ mięśniowo - stawowy.

Leczenie operacyjne

Leczenie operacyjne jest wskazane przy dużych uszkodzeniach lub gdy leczenie zachowawcze nie daje oczekiwanych rezultatów. Należy pamiętać, że o konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego decyduje lekarz po ocenie funkcji stawu ramiennego, obręczy barkowej oraz diagnostyki obrazowej. Istnieją dwa sposoby leczenia operacyjnego: metoda artroskopowa i otwarta. Lekarz wybierając metodę bierze pod uwagę: wiek pacjenta oraz rodzaj i stopień  uszkodzonych tkanek. Obecnie o ile to możliwe metodą z wyboru jest leczenie artroskopowe ze względu na skrócony czas gojenia tkanek.

Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń i momentu powrotu do aktywności dnia codziennego powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami rehabilitacji będzie: poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej w obrębie wszystkich stawów obręczy barkowej.

Rokowania

W przypadku zwichnięcia w stawie ramiennym kluczowa jest decyzja lekarza co do zaklasyfikowania pacjenta do leczenia zachowawczego lub operacyjnego. Jeśli decyzja jest właściwa a po niej następuje właściwy proces rehabilitacji to rokowania są dobre i występuje bardzo niewielka liczba powikłań. W przypadku zbyt krótkiej fazy gojenia, niewłaściwego procesu rehabilitacji znacznie wzrasta ryzyko zwichnięcia wtórnego oraz innych poważnych powikłań.

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce zwichnięcia stawu ramiennego kliknij tutaj.

Bibliografia: 

  1. Gaździk T. S.: Ortopedia i traumatologia narządu ruchu. PZWL, Warszawa 2002
  2. Greene W. B.: Ortopedia Nettera. Elsevier Urban&Partner, Wrocław 2007
  3. Dziak A., D. Tylman, Traumatologia narządu ruchu t. I, PZWL, Warszawa, 1985.
  4. Schunke M., Schulte E., Schumacher U., Voll M.:PROMETEUSZ Atlas Anatomii Człowieka. Anatomia ogólna i układ mięśniowo-szkieletowy, MedPharm Polska, Wrocław 2009
  5. Trybulec B., Kurpas.K, Zwichnięcie przednie lewego stawu ramienno-łopatkowego powikłane porażeniem nerwu pachowego i promieniowego – opis przypadku, „Ostry dużur” 2004,nr 3, s.105

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-03-21

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja