31 stycznia 2019

Do zwichnięcia stawu łokciowego dochodzi najczęściej w wyniku upadku lub urazu bezpośredniego w sporcie. Zwichnięcie stawu łokciowego to dość częsty uraz spośród wszystkich uszkodzeń stawu łokciowego. Do zwichnięcia może przyczynić się słaba stabilizacja stawu łokciowego oraz liczne mikrourazy. Kluczem do odpowiedniego leczenia jest prawidłowa diagnostyka, podczas której musi dojść do ustalenia wszystkich uszkodzonych struktur. Odpowiednie leczenie  pozwala na uniknięcie powikłań, które mogą prowadzić do niestabilności stawu lub skostnień okołostawowych.

Anatomia i uszkodzenia

Staw łokciowy to jeden z najbardziej złożonych kompleksów stawowych w obrębie całego układu ruchu. Staw łokciowy to tak naprawdę trzy różne stawy objęte jedną wspólną torebką stawową. Staw łokciowy tworzą: staw ramienno-łokciowy, staw ramienno-promieniowy oraz staw promieniowo-łokciowy bliższy. Więzadła wzmacniają staw zarówno od strony promieniowej jak i łokciowej. Unerwienie stawu pochodzi od kilku nerwów przechodzących w tej okolicy (nerw pośrodkowy, nerw mięśniowo-skórny, nerw łokciowy, nerw promieniowy).

Funkcją główną stawu łokciowego jest zgięcie i wyprost. Poza tym staw promieniowo-łokciowy bliższy wraz ze stawem promieniowo-łokciowym dalszym odpowiada za ruchy odwracania i nawracania przedramienia. Za ruchy zgięcia i wyprostu odpowiadają mięśnie leżące w obrębie ramienia z dwoma mięśniami głównymi: mięsień dwugłowy ramienia (biceps) oraz mięsień trójgłowy ramienia (triceps). Za ruchy odwracania i nawracania odpowiedzialne są liczne mięśnie leżące zarówno w obrębie przedramienia jak i ramienia.

Podczas zwichnięcia stawu dochodzi do przemieszczenia się kości:
ramiennej, promieniowej i łokciowej względem siebie (kość opuszcza staw co zmienia zewnętrzny obrys stawu), któremu towarzyszy uszkodzenie wielu struktur anatomicznych. Do największych uszkodzeń dochodzi w obrębie torebki stawowej i więzadeł, które są nadrywane lub całkowicie zrywane. Dodatkowo może dojść do innych uszkodzeń, takich jak: złamanie kości promieniowej, złamanie kości łokciowej, złamanie kości ramiennej, naderwanie lub zerwanie mięśni leżących w rejonie przedramienia i ramienia oraz do uszkodzeń nerwów i naczyń krwionośnych.

Zwichnięcia stawu łokciowego możemy podzielić na:

  • Zwichnięcia bliższych nasad kości łokciowej i promieniowej

  • Izolowane zwichnięcie bliższej nasady kości łokciowej

  • Zwichnięcia nawracające

  • Zwichnięcia zastarzałe

Objawy

Głównym objawem zwichnięcia w stawie łokciowym jest ból. Zazwyczaj dolegliwości bólowe są bardzo silne i mogą promieniować w kierunku nadgarstka lub obręczy barkowej. Kolejnym objawem jest zaburzenie rysów stawu w porównaniu do strony zdrowej (jest to wynikiem przemieszczenia kości). Uszkodzeniu towarzyszy często duży obrzęk i krwiak. W wyniku zwichnięcia może dojść również do uszkodzenia nerwów (mogą się pojawić: zaburzenia czucia, drętwienie lub zaburzenie pracy mięśni ) oraz naczyń krwionośnych (obrzęk, wynaczynienie krwi). W wyniku zwichnięcia ruch w stawie łokciowym, jest znacznie ograniczony.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Najczęściej do zwichnięcia dochodzi w wyniku urazu pośredniego, (upadek) kiedy ręką z dużą siłą opiera się o podłoże. Podczas lądowania łokieć może być zgięty lub wyprostowany. Najczęściej do zwichnięć dochodzi podczas aktywności sportowej (narty, snowboard, rower, rolki, sporty kontaktowe). Zwichnięcia są również konsekwencją wypadków komunikacyjnych i upadków z wysokości. U osób starszych częściej dochodzi do upadków, jednakże słabsza struktura kostna powoduje częściej złamania niż zwichnięcia.

Czynnikami, które mogą sprzyjać zwichnięciom mogą być również: niestabilność (nieprawidłowa funkcja układu mięśniowo-stawowego) i hipermobilność (zaburzenie budowy tkanki łącznej mające wpływ na większą elastyczność więzadeł i torebki stawowej). W przypadku niestabilności i hipermobilności znacznie trudniej o utrzymanie prawidłowej pozycji stawu podczas zadziałania dużej siły.

W grupie ryzyka są również osoby, które przebyły już zwichnięcie. Jest to często konsekwencją braku prawidłowego leczenia w przeszłości. Dodatkowo każde nadmierne obciążenia zawodowe lub sportowe mogą powodować mikrourazy, które przyczyniają się do osłabienia struktur mięśniowo-stawowych.

Diagnostyka

Diagnostyka powinna się rozpocząć od dokładnego wywiadu. Lekarz powinien zapytać o mechanizm urazu, wszelkie urazy z przeszłości, wykonywany zawód oraz uprawiany sport. Kolejnym etapem jest badanie. Podczas badania  kluczowa jest ocena ustawienia kości tworzących staw łokciowy oraz ewentualnych uszkodzeń układu: mięśniowego, krwionośnego i nerwowego.

W celu ustalenia właściwej diagnozy kluczowa jest diagnostyka obrazowa. W przypadku zwichnięcia w stawie łokciowym rozpoczyna się od badaniem RTG. W celu oceny uszkodzeń towarzyszących lekarz może zlecić kolejne badania: USG, MR (Rezonans magnetyczny), TK (Tomografia komputerowa).

Diagnostyka różnicowa

W celu skutecznego leczenia niezbędne jest wykluczenie innych jednostek chorobowych mogących dawać podobne objawy. Możemy do nich zaliczyć m. in.: złamanie kości ramiennej, złamanie kości promieniowej, złamanie kości łokciowej.

Jeżeli szukasz informacji o leczeniu, rehabiltacji i rokowaniach zwichnięcia stawu łokciowego kliknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Brotzman S.B., Wilk K.E.: Rehabilitacja ortopedyczna, tom I
  2. Ignasiak Z.: Anatomia układu ruchu
  3. Gaździk T. Sz. Ortopedia i Traumatologia I

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-01-31

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja