31 stycznia 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji w obrębie stawu łokciowego. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie 

W przypadku decyzji o leczeniu zachowawczym lekarz w znieczuleniu nastawia przemieszczone kości oraz unieruchamia je we właściwej pozycji. Po nastawieniu konieczna jest ponowna ocena unerwienia i ukrwienia. W zależności od stopnia uszkodzenia pacjent ma założony opatrunek gipsowy lub ortezę. Zazwyczaj czas noszenia stabilizacji to kilka tygodni (w zależności od rozległości uszkodzeń).

Po zdjęciu stabilizacji lekarz podejmuje decyzje o momencie rozpoczęcia rehabilitacji. Terapię warto rozpocząć od rozluźniania mięśniowo-powięziowego przedramienia, ramienia oraz dłoni. Dodatkowo pomocne może być rozluźnienie odległych rejonów, które mogą w sposób pośredni przyczyniać się do powstania bólu i sztywności. Rozluźnienie tkanek miękkich przyspieszy proces regeneracji i poprawi krążenie. Dodatkowo mogą zostać usunięte zrosty i zwłóknienia w obrębie mięśni i powięzi.

Jeśli w wyniku zastosowanego unieruchomienia doszło do ograniczenia ruchomości w stawie łokciowym, nadgarstkowym lub ramiennym należy rozpocząć terapię mającą na celu powrót prawidłowych zakresów ruchomości. Do tego celu wykorzystać można zarówno ćwiczenia jak i terapię manualną (poprawi elastyczność torebek stawowych oraz tkanek okołostawowych). Podczas pracy nad poprawą ruchomości należy zachować ostrożność. Odbudowa właściwości więzadeł oraz torebki stawowej trwa miesiącami dlatego terapia musi być ostrożna, by nie wpłynąć na opóźnienie procesu gojenia.

Podczas rehabilitacji kluczowa będzie praca nad stabilizacją. Jest to bardzo ważny element terapii bowiem dąży on do trwałej zmiany nieprawidłowych obciążeń. Jeśli nie poprawimy stabilizacji, urazy mogą nawracać. W przypadku ćwiczeń stabilizujących kluczowe jest osiągnięcie prawidłowej osi kończyny górnej i obręczy barkowej. Ćwiczenia stabilizacji będą zmniejszać przeciążenia dnia codziennego oraz pomogą zminimalizować ryzyko kolejnych urazów. Wszystkie ćwiczenia wzmacniające i stabilizujące należy wprowadzać stopniowo (adekwatnie do etapu gojenia).

Dla utrwalenia efektów terapii bardzo ważna jest profilaktyka. Należy w każdych warunkach pamiętać o właściwych nawykach. Chodzi tu głównie o unikanie ruchów nasilających ból oraz pracy wymagającej długiego i mocnego ściskania przedmiotów uszkodzoną ręką.  W przypadku sportowców należy poprawić technikę oraz dostosować obciążenia treningowe do czasu rekonwalescencji.

Fizykoterapia

W przypadku braku przeciwwskazań uzupełnieniem terapii mogą być zabiegi: krioterapii, laseroterapii, magnetoterapii lub hydroterapii. Zabiegi te mają działanie: przeciwbólowe, rozluźniające oraz poprawiające ukrwienie co przyspiesza proces regeneracji.

Zaopatrzenie ortopedyczne

W przypadku zwichnięcia zaopatrzenie ortopedyczne stanowi istotny element leczenia. Jeśli pacjent miał założony opatrunek gipsowy to z czasem zaczyna nosić ortezę. Jeśli lekarz wyrazi zgodę z ortezy można przechodzić na elastyczną opaskę stawu. Etap gojenia i przebudowy uszkodzonych struktur trwa miesiącami, dlatego w momentach największych obciążeń warto wspomagać się ortezą lub opaską elastyczną. Należy jednak pamiętać, że zbyt długie noszenie zaopatrzenia ortopedycznego wpływa na osłabienie siły i stabilności mięśniowej.

Zabieg operacyjny

W przypadku kiedy doszło:

  • do znacznych uszkodzeń więzadeł i torebki stawowej

  • złamania jednej z kości tworzących staw łokciowy

  • uszkodzenia naczyń lub nerwów

  • dużej niestabilności pomimo leczenia zachowawczego

Lekarz może podjąć decyzje o zabiegu operacyjnym. Rodzaj zabiegu jest zależny od stopnia uszkodzeń. Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny, ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzję o doborze ćwiczeń powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównym celem będzie poprawa: siły, stabilności stawowej oraz funkcji kończyny górnej.

Rokowania

W przypadku zwichnięcia w stawie łokciowym rokowania są zależne od stopnia uszkodzenia stawu, uszkodzeń towarzyszących, strategii leczenia oraz czynników dodatkowych (wiek, wcześniejsze urazy, stopień aktywności ruchowej). W przypadku mniejszych uszkodzeń zwykle leczenie przebiega bez komplikacji. W przypadku dużych uszkodzeń leczenie może trwać wiele miesięcy. Do powikłań leczenia można zaliczyć: uszkodzenia nerwów i naczyń krwionośnych, przewlekłą niestabilność stawu, osłabienie siły i stabilności mięśniowej, wczesne zmiany zwyrodnieniowe oraz sztywność stawu łokciowego (w wyniku zbyt długiego unieruchomienia).

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce złamania dalszego końca kości promieniowej kliknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Brotzman S.B., Wilk K.E.: Rehabilitacja ortopedyczna, tom I

  2. Ignasiak Z.: Anatomia układu ruchu

  3. Gaździk T. Sz. Ortopedia i Traumatologia I

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-01-31

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja