15 czerwca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji obręczy biodrowej. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie

Celem leczenia jest uzyskanie anatomicznego nastawienia, stabilnego zespolenia oraz szybki powrót pacjenta do czynności dnia codziennego i jak największej samodzielności.

Leczenie zachowawcze stosowane jest tylko wtedy, gdy istnieją bezwzględne przeciwwskazania do wykonania zabiegu operacyjnego. Jest stosowane stosunkowo rzadko i polega na leczeniu czynnościowym poprzez szybką pionizację, godząc się na powstanie stawu rzekomego (utrwalony brak zrostu między odłamami kostnymi).

W trakcie procesu leczenia jeżeli lekarz wyrazi zgodę rozpoczyna się proces rehabilitacji. Rehabilitacja powinna się rozpocząć jak najszybciej w celu uniknięcia powikłań pooperacyjnych takich jak, np.: niewydolność krążeniowo-oddechowa, zapalenie płuc, zapalenie dróg moczowych, zakrzepowe zapalenie żył czy odleżyny.

Kluczowym celem leczenia będzie odbudowa siły mięśniowej. Okres unieruchomienia w łóżku bardzo szybko wpływa na powstanie zaników mięśniowych, które dotyczą wszystkich mięśni w obrębie uda, podudzia oraz obręczy biodrowej. Dlatego bardzo ważne aby rozpocząć od delikatnych i bezbolesnych ćwiczeń, które zatrzymają ten proces. Z czasem jeśli nie będzie przeciwwskazań należy podnieść poziom trudności ćwiczeń by rozpocząć długotrwałą odbudowę masy i siły mięśniowej.

Ważne żeby pamiętać, że nie tylko mięśnie nóg wymagają wzmocnienia. Bardzo ważna jest siła zarówno mięśni tułowia jak i kończyn górnych, które są niezwykle ważne podczas wstawania z łóżka, obracania się lub chodzenia o kulach.

Kolejnym elementem terapii jest poprawa ruchomości stawowej. Jeśli pacjent przebywał w unieruchomieniu to jego stawy mogły znacznie ograniczyć swoją ruchomość. Jeśli nie ma przeciwwskazań powinno się starać (na tyle ile to możliwe) wrócić do wcześniejszych zakresów ruchomości.

Bardzo ważnym etapem rehabilitacji jest powrót do chodzenia. Tu ważne są zalecenia lekarza, który decyduje kiedy i w jakim stopniu można obciążać nogę. Zazwyczaj pierwsze kroki wykonuje się w balkoniku z czasem przechodzi się na 2 kule, docelowo cel główny to samodzielne chodzenie bez pomocy kul. Ważnym etapem jest również nauka chodzenia po schodach. Fizjoterapeuta nadzorując ten proces będzie dbał o bezpieczeństwo jak i prawidłowy wzorzec chodu.

Na sam koniec warto skupić się na pracy nad poprawą koordynacji i równowagi. Ćwiczenia tego typu poprawią sprawność podczas aktywności dnia codziennego a w przyszłości pomogą zmniejszyć ryzyko kolejnego urazu.

Fizykoterapia

Fizykoterapia po złamaniu szyjki kości udowej ma zastosowanie w przypadku leczenia zachowawczego oraz w rehabilitacji pooperacyjnej. Zabiegi będą miały na celu przyspieszenie zrostu, obniżenie bólu oraz rozluźnienie napiętych mięśni. Aby uzyskać te efekty korzystne może być stosowanie krioterapii, elektroterapii, magnetoterapii lub laseroterapii. Warto pamiętać, że wybór zabiegów będzie zależał od zastosowanej strategii leczenia (ewentualna obecność metalowej stabilizacji) oraz innych przeciwwskazań.

Pomoce ortopedyczne

W celu odciążenia stawu biodrowego konieczny na początku jest balkonik lub kule. W zależności od zastosowanego leczenia oraz postępów rehabilitacji lekarz i fizjoterapeuta zadecydują o momencie odstawienia pomocy do chodzenia.

Leczenie operacyjne

W przypadku złamania szyjki kości udowej leczeniem z wyboru jest zabieg chirurgiczny, który najlepiej jest wykonać do 24 godzin od urazu. Po zabiegu pacjent dużo szybciej powraca do sprawności w porównaniu do leczenia zachowawczego. Przy złamaniach I i II stopnia wg Pauwelsa najczęściej stosuje się zespolenie śrubami, śrubo płytkami lub gwoździopłytkami. Przy złamaniach III stopnia najczęściej wykonuje się osteotomię międzykrętarzowa. Przy złamaniach II i III stopnia po 60 roku życia często wykonywana jest endoprotezoplastyka (wymiana stawu), która przy szybkiej pionizacji pozwala uniknąć poważnych powikłań. Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń i momencie obciążania kończyny dolnej powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej. Ważna będzie także praca nad prawidłowym wzorcem chodu.

Rokowania

Szacuje się, że 50% pacjentów odzyskuje sprawność funkcjonalną, która pozwala na samodzielne przemieszczanie się. Część pacjentów zmaga się z licznymi powikłaniami takimi jak: braku zrostu kostnego, uszkodzenia naczyń krwionośnych, odleżyny i ograniczenia ruchomości stawowej. Śmiertelność w przypadku powikłań tego złamania wynosi około 10%.

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce złamań szyjki kości udowej kliknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Bochenek A., Reicher M.: Anatomia człowieka, Tom II.

  2. Craig Lareau, MD, and Gregory Sawyer, MD: Hip Fracture Surgical Treatment and Rehabilitation, MEDICINE & HEALTH/RHODE ISLAND, VOLUME 93, 4/2010.

  3. Green W. B.: OrtopediaNettera, 2007.

  4. Kubacki J.: Zarys Ortopedii i traumatologii, AWF Katowice 2008.

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-06-15

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja