16 czerwca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji obręczy biodrowej. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów

Leczenie

Leczenie zachowawcze jest stosowane tylko przy złamaniach stabilnych, zazwyczaj u ludzi młodych. Stosuje się wtedy wyciąg przymocowany do nadkłykci kości udowej gdzie kończyna dolna jest w niewielkim zgięciu i odwiedzeniu. Czas leczenia szacowany jest na około 10-13 tygodni, przy czym zakaz obciążania nogi wynosi około 3 miesięcy. W pozostałych przypadkach wykonywany jest zabieg operacyjny.

Jeżeli lekarz wyrazi zgodę rozpoczyna się proces rehabilitacji. Rehabilitacja jest bardzo istotna w celu zminimalizowania ryzyka takich powikłań jak, np.: niewydolność krążeniowo-oddechowa, zapalenie płuc, zapalenie dróg moczowych, zakrzepowe zapalenie żył czy odleżyny.

Kluczowym celem terapii będzie odbudowa siły mięśniowej. Okres unieruchomienia bardzo szybko wpływa na powstanie zaników mięśniowych, które dotyczą wszystkich mięśni w obrębie uda, podudzia oraz obręczy biodrowej. Dlatego bardzo ważne aby rozpocząć od delikatnych bezbolesnych ćwiczeń, które zatrzymają ten proces. Z czasem jeśli nie będzie przeciwwskazań należy podnieść poziom trudności ćwiczeń by rozpocząć długotrwałą odbudowę masy i siły mięśniowej. Ważne aby pamiętać że nie tylko mięśnie nóg wymagają wzmocnienia. Również siła mięśni tułowia oraz kończyn górnych jest niezbędna do wstawania z łóżka, obracania się czy chodzenia o kulach.

Kolejnym elementem terapii jest poprawa ruchomości stawowej. Jeśli pacjent przebywał w unieruchomieniu to jego stawy mogły znacznie ograniczyć swoją ruchomość. Jeśli nie ma ku temu przeciwwskazań powinno się starać wrócić do wcześniejszych zakresów ruchomości.

Bardzo ważnym etapem rehabilitacji jest powrót do chodzenia. Tu ważne są zalecenia lekarza, który decyduje kiedy i w jakim stopniu można obciążać nogę po urazie. Zazwyczaj pierwsze kroki wykonuje się o balkoniku z czasem przechodzi się na 2 kule, cel główny to samodzielne chodzenie bez pomocy kul. Ważnym etapem jest również nauka chodzenia po schodach. Fizjoterapeuta nadzorując ten proces będzie dbał o bezpieczeństwo jak i prawidłowy wzorzec chodu.

Na sam koniec warto skupić się nad poprawą koordynacji i równowagi. Ćwiczenia tego typu zwiększą sprawność podczas aktywności dnia codziennego a w przyszłości pomogą zmniejszyć ryzyko kolejnego urazu.

Fizykoterapia

Fizykoterapia po złamaniu krętarzowym kości udowej ma zastosowanie w przypadku leczenia zachowawczego oraz w rehabilitacji pooperacyjnej. Zabiegi będą miały na celu przyspieszenie zrostu, obniżenie bólu oraz rozluźnienie napiętych mięśni. Aby uzyskać te efekty korzystne może być stosowanie krioterapii, elektroterapii, magnetoterapii lub laseroterapii. Warto pamiętać, że wybór zabiegów będzie zależał od zastosowanej strategii leczenia (ewentualna obecność metalowej stabilizacji) oraz innych przeciwwskazań.

Pomoce ortopedyczne

W celu odciążenia stawu biodrowego konieczny na początku jest balkonik lub kule. W zależności od zastosowanego leczenia oraz postępów rehabilitacji lekarz i fizjoterapeuta zadecydują o momencie odstawienia pomocy do chodzenia.

Leczenie operacyjne

Wskazaniem do zabiegu chirurgicznego są najczęściej niestabilne złamania, przemieszczenia odłamów kostnych oraz starszy wiek pacjenta. Najczęściej zespolenie odłamów kostnych odbywa się za pomocą płytek, gwoździ lub gwoździopłytek czasem konieczna może być endoprotezoplastyka. Wybór metody operacyjnej jest zależny od wielu aspektów m.in.: wieku pacjenta, rodzaju złamania oraz struktury kości pacjenta. Po zabiegu niezbędne jest jak najszybsze rozpoczęcie procesu usprawniania ma to na celu nie dopuszczenie do powikłań krążeniowo-oddechowych.

Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń i momencie obciążania kończyny dolnej powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej. Ważna będzie praca nad prawidłowym wzorcem chodu.

Rokowania

Złamanie krętarzowe to bardzo częsty rodzaj złamania. Decyzja o sposobie leczenia zależy od wielu czynników, które lekarz musi wziąć pod uwagę. Zazwyczaj nie dochodzi do problemu braku zrostu odłamów kostnych. Natomiast czasem dochodzi do zaburzenia osi kości udowej w wyniku zrostu w nieprawidłowym ustawieniu. W przypadku osób w podeszłym wieku, cierpiących na osteoporozę i inne schorzenia współistniejące istnieje duże ryzyko powikłań. Bardzo duży odsetek pacjentów nie odzyskują pełnej sprawności. Śmiertelność w przypadku powikłań tego złamania wynosi około 20%.

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce złamania krętarzowego kilknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Bochenek A., Reicher M.: Anatomia człowieka, Tom II.

  2. Kubacki J.: Zarys Ortopedii i traumatologii, AWF Katowice 2008.

  3. Kusz D.: Kompendium traumatologii cz.2.

  4. A. M. BouricB. Tayon: Rehabilitación de las fracturas del extremosuperior del fémur y de la pelvis. Enciclopedia Medico-Quiriurgica, E-26-230-A-10.

  5. Nowacki J., Dobrzański L.A., Gustavo F.: Implanty Śródszpikowe w osteosyntezie kości długich. Open Access Library, 2012, vol.11 (17).

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-06-16

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja