13 grudnia 2018

Złamania dalszego odcinka kości promieniowej to jedne z najczęściej występujących złamań w obrębie kończyny górnej. Złamania te stanowią ok. 70 % wszystkich złamań kości przedramienia. Do złamania dochodzi najczęściej na skutek upadku na wyprostowaną rękę. Skala uszkodzeń zależy od pozycji ręki, struktury tkanki kostnej oraz sił działających podczas urazu.

Anatomia i uszkodzenia

Kość promieniowa i kość łokciowa to dwie kości (leżące równolegle do siebie) przedramienia. Kość promieniowa leży po stronie kciuka. Na kość promieniową składa się koniec bliższy, koniec dalszy oraz trzon. Koniec dalszy ma dwie powierzchnie stawowe: jedną dla połączenia z kością łokciową (staw łokciowo-promieniowy dalszy), a drugą dla połączenia z kośćmi nadgarstka (staw promieniowo-nadgarstkowy). Połączenie kości promieniowej, kości łokciowej oraz kości nadgarstka jest silnie stabilizowane przez torebkę stawową, a także bardzo złożony układ więzadłowy. Cały ten system zapewnia stabilność nawet podczas bardzo dużych obciążeń dłoni. Skomplikowany układ powierzchni stawowych w stawie  promieniowo-nadgarstkowym wpływa na duży zakres ruchomości w obrębie nadgarstka.

Jedna z najbardziej popularnych klasyfikacji dzieli złamania dalszego odcinka kości promieniowej na:

  • złamania zgięciowe

  • złamania ścinające

  • złamania kompresyjne

  • złamania z przemieszczeniem

  • złamania wysokoenergetyczne (łączące wiele typów złamania)

Podczas urazu oprócz złamania kości promieniowej, może dojść do złamania lub przemieszczenie kości nadgarstka oraz kości łokciowej. Dodatkowo może dojść do: ucisku na nerw pośrodkowy, ucisku na gałązki nerwu promieniowego, zespołu ciasnoty powięziowej, uszkodzenia kompleksu chrząstki trójkątnej oraz do licznych uszkodzeń mięśniowo-więzadłowych. Konsekwencją niewłaściwego gojenia stawu promieniowo-nadgarstkowego może być zmiana osi stawu i szybsze zużycie chrząstki (zmiany zwyrodnieniowe).

Objawy

Głównym objawem towarzyszącym złamaniu jest ból. Ból może się pojawić zarówno w obrębie nadgarstka, dłoni oraz łokcia. Zaraz po urazie pojawia się obrzęk lub krwiak. W przypadku złamania każdy minimalny ruch dłoni lub łokcia może wywołać ogromny ból.

Przyczyny i czynniki ryzyka.

Najczęściej do złamania w obrębie dystalnego odcinka kości promieniowej dochodzi podczas upadku na nadgarstek. W przypadku, gdy dłoń jest otwarta mówimy o złamaniu wyprostnym, natomiast gdy dłoń jest zamknięta mówimy o złamaniu zgięciowym.

Często ryzyko urazu wzrasta z wiekiem, jest to związane z dwoma czynnikami. Pierwszym z nich jest osłabiona struktura kości w wyniku osteoporozy, zmian zwyrodnieniowych oraz skutków ubocznych farmakoterapii. Drugi czynnik to niska sprawność fizyczna (obniżenie poziomu koordynacji ruchowej oraz równowagi), która zwiększa ryzyko potknięcia się.

Do złamań dochodzi znacznie częściej u kobiet, co jest związane z drobniejszą budową układu kostnego oraz słabszą budową układu mięśniowego (odpowiedzialnego za stabilizację stawów). W przypadku urazów duże znaczenie ma pora roku. Do złamań kości promieniowej znacznie częściej dochodzi zimą.

Złamania dalszej części kości promieniowej, dotyczą również osób młodych. Najczęściej przyczyną tego typu uszkodzeń, są wszelkie wypadki komunikacyjne (samochód, motocykl, rower, rolki), upadki z wysokości oraz wszelkie urazy sportowe. W przypadku osób młodych dochodzi do zadziałania znacznej siły co może wpływać na dużą ilość uszkodzeń współtowarzyszących.

Diagnostyka

Diagnostyka powinna się rozpocząć od dokładnego wywiadu. Lekarz powinien zapytać o szczegóły urazu oraz choroby dodatkowe. Kolejnym etapem jest badanie. Podczas badania  kluczowa jest ocena rejonu największej bolesności, obrzęku, zakresów ruchomości oraz wpływu stawów sąsiadujących na wzrost dolegliwości. W celu potwierdzenia właściwej diagnozy istotna jest diagnostyka obrazowa. W przypadku złamania dalszego odcinka kości promieniowej badaniem z wyboru jest RTG. Często lekarz decyduje się również na wykonanie badania MR (Rezonans magnetyczny) lub TK (Tomografia komputerowa), by uzyskać bardziej dokładny obraz uszkodzenia. W trakcie leczenia badania mogą być powtarzane co kilka tygodni dla oceny jakości zrostu kości.

Diagnostyka różnicowa

W celu skutecznego leczenia niezbędne jest wykluczenie innych jednostek chorobowych mogących powodować podobne objawy. Możemy do nich zaliczyć m. in. : złamania lub przemieszczenie kości nadgarstka oraz kości łokciowej, uszkodzenia kompleksu chrząstki trójkątnej oraz uszkodzenia mięśniowo-więzadłowe w obrębie przedramienia i dłoni.

Jeżeli szukasz informacji o leczeniu, rehabiltacji i rokowaniach złamania dalszego końca kości promieniowej kliknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Brent Brotzman S. i in.: Rehabilitacja ortopedyczna, t.1.

  2. Gaździk T.: Ortopedia i traumatologia, t. 1.

  3. Grala p.: Leczenie operacyjne zastarzałych złamań końca dalszego kości promieniowej oraz przez stawowych złamań kości piętowej – propozycje własnych modyfikacji techniki operacyjnej.

  4. Grześkowiak M. i in.: Postępowanie fizjoterapeutyczne u pacjentów z osteoporozą bez złamań i ze złamaniami.

  5. Milanowska K., Dega W.: Rehabilitacja medyczna.

  6. Warta S. i in.: Rączka rączkę… LECZY 1.

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2018-12-13

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja