27 listopada 2018

W przypadku pojawienia się objawów cieśni kanału nadgartska oraz braku przeciwwskazań należy rozpocząć proces rehabilitacji. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji nadgarstka. Leczenie będzie składało się z wielu różnych elementów.

Leczenie

Fizjoterapia

W przypadku ograniczenia ruchomości w stawie nadgarstkowym oraz w stawach dłoni konieczna może być poprawa zakresu ruchomości.

Na początek fizjoterapeuta powinien rozpocząć od rozluźniania mięśniowo-powięziowego przedramienia, ramienia oraz dłoni. Dodatkowo pomocne może być rozluźnienie odległych rejonów układu ruchu, które w sposób pośredni mogą przyczyniać się do powstania dolegliwości (np. odcinek szyjny i piersiowy kręgosłupa). Rozluźnienie tkanek miękkich przyspieszy  proces regeneracji, poprawi krążenie oraz  mobilność stawową. Dodatkowo mogą zostać usunięte zrosty i zwłóknienia w obrębie mięśni i powięzi.

Do tego celu można wykorzystać zarówno ćwiczenia jak i terapię manualną, która poprawi elastyczność torebek stawowych oraz tkanek okołostawowych. Aby ćwiczenia były skuteczne należy je wykonywać regularnie.

Bardzo istotna będzie także terapia obwodowego układu nerwowego tzw. neuromobilizacja. Fizjoterapeuta ocenia przesuwalność struktur nerwowych, jeśli testy wskażą nieprawidłowości to powinna się rozpocząć terapia polegająca na poprawie ślizgu nerwu pośrodkowego w stosunku do struktur go otaczających.

Podczas rehabilitacji kluczowa będzie także praca nad stabilizacją. Jest to bardzo ważny element terapii bowiem dąży on do trwałej zmiany nieprawidłowych obciążeń. Jeśli nie wpłyniemy na nieprawidłowe obciążenia w obrębie dłoni to niestety objawy mogą nawracać. Ćwiczenia stabilizujące wymagają dużo cierpliwej pracy zarówno w gabinecie fizjoterapeuty jak i w domu. W przypadku ćwiczeń stabilizujących kluczowe jest osiągniecie prawidłowego ustawienia osi nadgarstka. Bardzo istotna będzie również praca nad wyrównaniem dysbalansu mięśniowego (rozluźnienie i rozciągnięcie mięśni przeciążonych a wzmocnienie osłabionych).

Dla utrzymania efektów terapii bardzo ważna jest profilaktyka. Należy w każdych warunkach pamiętać o właściwych nawykach. Chodzi tu głównie o unikanie pracy wymagającej długiego i mocnego ściskania i trzymania przedmiotów w chorej ręce. Jeśli nasz tryb życia nie pozwala na zmianę nawyków warto pomyśleć o regularnym rozciąganiu i rozluźnianiu przeciążonych mięśni.

Fizykoterapia

Uzupełnieniem terapii mogą być zabiegi: laseroterapii, magnetoterapii, hydroterapii, elektroterapii lub ciepłolecznictwa. Zabiegi te mają działanie: przeciwbólowe, poprawiające ukrwienie oraz przewodnictwo nerwowe co w efekcie przyspieszą proces regeneracji.

Zaopatrzenie ortopedyczne

W stanie ostrym przy bardzo dużych objawach korzystne może być noszenie ortezy zakładanej na nadgarstek i dłoń na noc. Dzięki niej nadgarstek i dłoń będą ustawione w pozycji neutralnej, która nie pozwala na zaciskanie pięści (zaciśnięta dłoń może wpływać na zwiększenie objawów).

Leczenie operacyjne

Wskazaniami do wykonania zabiegu operacyjnego jest zanik mięśni kłębu, utrata czucia w obrębie unerwienia nerwu pośrodkowego oraz brak rezultatów leczenia zachowawczego. Zabieg operacyjny ma na celu odbarczenie kanału nadgarstka i ułatwienie przesuwania nerwu pośrodkowego wewnątrz kanału. Jest kilka metod operacyjnych, m. in. metoda otwarta i endoskopowa. O wyborze strategii decyduje lekarz biorąc pod uwagę wiele istotnych czynników.

Metoda otwarta jest polecana ze względu na niski odsetek powikłań, około 10-18%.  Zabieg polega na nacięciu około 4-5 cm. w rejonie dłoniowej części nadgarstka, a następnie przecięciu więzadła poprzecznego nadgarstka. Dzięki temu zwiększa się światło kanału nadgarstka oraz zmniejsza się ucisk na nerw.

Metoda endoskopowa według niektórych doniesień wiąże się z większym ryzykiem powikłań w porównaniu do metody otwartej. Technika ta różni się od metody otwartej głównie rozmiarem nacięcia skóry. Przy operacji endoskopowej robi się jedno lub dwa nacięcia wielkości około 1 cm. Przez te otwory wprowadzane są narzędzia chirurgiczne oraz kamera.

Przebieg rehabilitacji po  zabiegu będzie zawsze indywidualny, ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej w obrębie dłoni.

Rokowania

Jeśli proces rehabilitacji zostaje wdrożony we wczesnym etapie choroby istnieje duża szansa na pozbycie się uporczywych dolegliwości. Jednak jeśli problem trwa miesiącami lub latami a objawy występują podczas całej doby to konieczny może być zabieg operacyjny.

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce zespołu cieśni nadgarstka klikinij tutaj.

 

Bibliografia:

  1. Ignasiak Z.: Anatomia układu ruchu.

  2. Brotzman S.B., Wilk K.E.: Rehabilitacja ortopedyczna, tom 1.

  3. Zwolińska J., Kwolek A.: Skuteczność leczenia fizjoterapeutycznego pacjentów z zespołem cieśni kanału nadgarstka.

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2018-11-27

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja