28 stycznia 2019


Zaburzenia umiejętności dziecka do 3 miesiąca życia - obserwacja


Narodziny maleństwa są zawsze wielkim wydarzeniem dla całej rodziny. Prawidłowy rozwój dziecka będzie teraz dla rodziców sprawą priorytetową. Istotne jest bowiem, by poprzez baczną obserwacje reagować, a w efekcie eliminować ewentualne nieprawidłowości. Bardzo ważne dla wypracowania dobrych wzorców ruchowych są pierwsze 3 miesiące życia. Warto więc bardzo dokładnie obserwować swojego malucha i konsultować każde niepokojące nas zachowania z pediatrą.

Jeśli zauważysz jakieś niepokojące sygnały to warto nie zwlekać i przekazać swoje wątpliwości na wizycie u lekarza. Czujność rodziców może przynieść korzyści w przyszłości. Warto podkreślić, że nie zawsze rodzice muszą wiedzieć, jakie zachowanie dziecka jest nieprawidłowe. Czasem z pomocą przychodzą bardziej doświadczone osoby, takie jak babcie, dziadkowie, opiekunka czy panie w żłobku. Mogą one podpowiedzieć młodym rodzicom, że coś ich niepokoi. Oczywiście lekarz na każdej z wizyt kontrolnych powinien to sam wychwycić. Jednak współpraca wszystkich osób z otoczenia dziecka jest niezwykle ważna.

Czytaj także: Obniżone napięcie mięśniowe u niemowląt - objawy, przyczyny, rehabilitacja



Pierwsze objawy zaburzeń umiejętności dziecka do 3 miesiąca życia

Pierwszym podstawowym zaburzeniem, które powinniśmy zauważyć jest brak fiksacji wzroku. Niepokojące jest, kiedy dziecko w pierwszym miesiącu życia nie spogląda na nas, gdy zbliżamy swoją twarz na około 20-30 centymetrów. Powinno nas zmartwić, jeśli na przełomie drugiego i trzeciego miesiąca życia dziecko nie wodzi za zabawką oraz wykazuje brak zainteresowania otoczeniem. Około trzeciego  miesiąca życia dziecko powinno potrafić utrzymać już kontakt wzrokowy na minimum trzy sekundy na mówiącej do niego osobie. Zaś około trzeciego-czwartego miesiąca dziecko powinno oglądać swoje ręce i być nimi zainteresowane.

Kolejną nieprawidłowością u dziecka może być niełączenie rąk w osi ciała w pozycji na plecach powyżej 2 miesiąca życia. Ustawienie rąk na wysokości wzroku jest związane z koordynacją oko-ręka. Jeśli ona nie występuje zazwyczaj dziecko ma problem z prawidłową pozycją leżenia tyłem i nie potrafi obciążyć symetrycznie kręgosłupa. W wyniku tego dziecko podpiera się na rękach i nogach. Dodatkowo nie potrafi oderwać rąk i nóg od podłoża bo może stracić równowagę. W 3 miesiącu życia dziecko powinno osiągnąć symetrię ułożenia ciała w pozycji leżenia tyłem (unoszenie  zgiętych rąk i nóg do góry, podpierając się na samych plecach i głowie).

Bardzo niepokojącym zachowaniem dziecka może być asymetria ułożenia tułowia i głowy. Powinno nas zaniepokoić jeśli dziecko trzyma głowę ciągle zwróconą w jedną stronę lub skraca zawsze ten sam bok. Jeśli sytuacja powtarza się notorycznie dziecko może mieć spłaszczoną potylicę po jednej ze stron a w konsekwencji, może dojść do zniekształcenia czaszki. Warto więc szybko reagować by wyeliminować tą nieprawidłowość.

Czytaj także: Metoda NDT Bobath, metoda Vojty różnice w rehabilitacji dzieci

Niepokojącym sygnałem jest również nadmierne wyginanie się dziecka do tyłu zarówno w leżeniu na plecach jak i na brzuchu. W leżeniu tyłem wygląda to tak, że dziecko unosi biodra lub plecy do góry, opierając się na odgiętej głowie i stopach (robiąc tak zwany mostek). Często jest to związane ze słabymi mięśniami brzucha, które nie mogą dźwignąć kończyn dolnych do góry i ustawić kręgosłup w prawidłowej pozycji. Natomiast w pozycji leżenia na brzuchu niekorzystnym objawem może być nadmiernie odginanie głowy do tyłu, czasem w połączeniu z całą klatką piersiową (wielu rodziców myśli wtedy, że dziecko jest już bardzo silne, bo tak wcześnie dźwiga głowę do góry). W tym wzorcu duże obciążenie spoczywa na brzuchu, zamiast rozkładać się proporcjonalnie na całym ciele. Często dziecko odginając głowę do tyłu traci równowagę i przewraca się na plecy. Nie jest to prawidłowy obrót, tylko strata równowagi, dlatego też nie można mylić tego z fizjologicznym obrotem.

Następnym zaburzeniem rozwoju może być nadmierne prężenie nóg, zakładanie ich na siebie czy zaciskanie pięści po 2 miesiącu życia. Są to objawy wzmożonego napięcia mięśniowego. Często pojawia się także nadmierne napięcie w obrębie głowy i obręczy barkowej objawiające się unoszeniem głowy w leżeniu na plecach. W leżeniu tyłem głowa powinna pozostać na ziemi, natomiast do góry powinny iść kończyny dolne i górne. W leżeniu przodem wzmożone napięcie powoduje unoszenie głowy (często bez podparcia na przedramionach) albo zbyt wczesne podpieranie się na napiętych prostych rękach.   

Przeciwieństwem wzmożonego napięcia mięśniowego jest obniżenie napięcia mięśniowego. Charakteryzuje się ono bierną pozycją dziecka zarówno na plechach jak i na brzuchu. Oznacza to, że dziecko leżąc tyłem opiera również ręce i nogi o ziemie, zwiększając sobie tym samym płaszczyznę podparcia. W leżeniu przodem maluch nie unosi głowy do góry, często nie przekręca nawet głowy z jednego policzka na drugi. Dzieci z obniżonym napięciem często nie lubią leżeć na brzuchu, gdyż ta pozycja wymaga od nich ciągłej pracy (aby coś zobaczyć).

Czytaj także: Dlaczego dziecko posadzone nie siedzi? Czy sadzanie dziecka jest dobre?

Podsumowując, pamiętajmy, że obserwacja dziecka z dnia na dzień jest kluczem do prawidłowego rozwoju. Tylko wtedy jesteśmy w stanie zauważyć zaburzenia umiejętności dziecka i niepokojące sygnały, które należy zgłosić swojemu pediatrze. Jeśli okaże się, że nasz niepokój jest uzasadniony możliwe, że konieczna będzie wizyta u fizjoterapeuty dziecięcego, który wytłumaczy i poinstruuje co robić dalej. Im szybsze wykrycie nieprawidłowości, tym większa szansa na poprawę. Czasem wystarczy kilka wskazówek by wpłynąć na postępy dziecka. Często kreatywna zabawa można wypracować bardzo dobre efekty. Zawsze warto czerpać jak najwięcej informacji od specjalistów by dać dziecku jak najlepsze warunki do rozwoju.

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.








Logowanie / Rejestracja