22 czerwca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji stawu kolanowego. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie

Leczenie uszkodzonego więzadła pobocznego zależy od wielu czynników. Należą do  nich: stopień uszkodzenia, uszkodzenia pozostałych struktur stawowych, wiek oraz aktywność pacjenta. W przypadku niewielkich uszkodzeń izolowanych (uszkodzenie tylko więzadła pobocznego piszczelowego) najlepsze efekty daje wczesny proces rehabilitacji w porównaniu z unieruchomieniem lub zabiegiem operacyjnym. W bardziej poważnych przypadkach oprócz procesu rehabilitacji konieczne może być dodatkowe zaopatrzenie ortopedyczne (miękki stabilizator lub sztywna orteza). W uszkodzeniach III stopnia konieczny może być zabieg operacyjny.

Jeśli nie ma przeciwwskazań proces rehabilitacji powinien się rozpocząć od pierwszych dni po urazie. Jednym z pierwszych celów leczenia jest redukcja obrzęku. W tym celu kluczowa jest elewacja kończyny dolnej (stopa powyżej kolana, kolano powyżej biodra), w której warto wykonywać ruchy stopą by wspomóc układ krążenia w odprowadzeniu obrzęku. Dodatkowo w przypadku znacznych uszkodzeń należy nauczyć pacjenta prawidłowego wzorca chodu o kulach.

Jednym z etapów rehabilitacji powinno być rozluźnienie napięć mięśniowo-powięziowych w obrębie uda oraz podudzia. Przyspieszy to proces regeneracji tkanek poprawi krążenie oraz mobilność. Rozluźnianie musi być delikatne w początkowym etapie kiedy dochodzi do gojenia tkanek miękkich. Po ich zagojeniu  można stosować mocniejsze techniki by poprawić elastyczność układu mięśniowo-powięziowego. W przypadku uszkodzeń MCL kluczowe będzie rozluźnienie struktur znajdujących się po przyśrodkowa stronie uda i podudzia.

Poprawa siły mięśniowej to kolejny etap rehabilitacji. Zaraz po urazie dochodzi do szybkiego zaniku masy i siły wielu grup mięśniowych w obrębie uda i podudzia. Odbudowa siły i masy może potrwać kilka miesięcy, dlatego warto jak najszybciej rozpocząć tą ciężką pracę. Kluczowe będzie odzyskanie masy i siły m.in. mięśnia czworogłowego, trójgłowego łydki, grupy kulszowo-goleniowej, grupy przywodzicieli  oraz mięśni pośladkowych. Dobór ćwiczeń wzmacniających powinien być odpowiedni do etapów gojenia więzadła. Praca nad siłą mięśniową wpływa na poprawę krążenia oraz poprawę stabilizacji stawu kolanowego co przekłada się na redukcję obrzęku.

Ważne by w miarę upływu czasu jeśli dolegliwości bólowe będą ustępować stale poprawiać ruchomość stawową. Oprócz poprawy zgięcia bardzo istotny jest wyprost stawu kolanowego.

Wraz z postępem terapii warto rozpocząć ćwiczenia stabilizacji stawu kolanowego. Ćwiczenia te będą polegały na nauce obciążania nogi w osi (pomiędzy szpotawością a koślawością) dla niej przeznaczonej jak i wyrównanie dysbalansu mięśniowego w rejonie uda i podudzia. Kluczowe będzie obciążenie stawu nie dopuszczając do przeprostu oraz koślawości.

Obciążanie wszystkich stawów w prawidłowej osi znacznie minimalizuje przeciążenia, chroni powierzchnie stawowe oraz więzadła przed szybszym uszkodzeniem. Jeśli dolegliwości bólowe będą się zmniejszać ćwiczenia stabilizacji będzie można rozpocząć na niestabilnym podłożu oraz w dynamice.

W procesie rehabilitacji pomocna będzie także praca nad czuciem głębokim (czucie własnego ciała w przestrzeni) oraz równowagą. Wpłynie to na zmniejszenie ryzyka kolejnych urazów w przyszłości.

Fizykoterapia

Fizykoterapia w przypadku uszkodzenia więzadła pobocznego piszczelowego ma zastosowanie głównie podczas stanu ostrego. Ma działanie wspomagające, m.in.  zmniejsza stan zapalny, redukuje dolegliwości bólowe oraz obrzęk. Bardzo korzystna jest przede wszystkim krioterapia. Dodatkowo stosuję się: magnetoterapię, laseroterapię, elektroterapię oraz hydroterapię.

Pomoce ortopedyczne

W trakcie początkowej fazy rehabilitacji w zerwaniach drugiego i trzeciego stopnia niezbędne mogą się okazać kule oraz sztywny stabilizator. Stabilizator powinien pozwalać na ruchy zgięcia i wyprostu ale blokować ruchy koślawienia, które drażnią uszkodzone więzadło. Z czasem zamiast sztywnego stabilizatora można stosować opaskę elastyczny lub kinesiology taping pozwalający na jeszcze większe możliwości ruchowe z zachowaniem niewielkiej ochrony więzadła. Należy pamiętać, że stosowanie aparatów stabilizujących powinno być tymczasowe. Zbyt długie noszenie zaopatrzenia ortopedycznego może wpływać na osłabienie siły i stabilności mięśniowej.

Zabieg operacyjny

W wyniku znacznego izolowanego uszkodzenia MCL wskazany może być zabieg rekonstrukcji więzadła. W przypadku uszkodzeń nie izolowanych, w których uszkodzeniu uległo więzadło kryzowe przednie, krzyżowe tylne lub obydwa na raz to strategia leczenia polega najczęściej na rekonstrukcji więzadeł krzyżowych z pozostawieniem więzadła pobocznego. Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń i momencie obciążania stawu powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej. Ważna będzie praca nad prawidłowym wzorcem chodu.

Rokowania

W przypadku leczenia zachowawczego uszkodzeń pierwszego stopnia efekty rehabilitacji są bardzo szybkie. Po uszkodzeniach drugiego i trzeciego stopnia rehabilitacja trwa dłużej. Tylko po znacznych uszkodzeniach pacjent może w pewnych aktywnościach odczuwać bolesność oraz niestabilność stawową. W przypadku  rekonstrukcji więzadła pobocznego rehabilitacja trwa kilka miesięcy. Zazwyczaj przebiega ona zgodnie z planem, komplikacje pojawiają się rzadko. Trudno jednak określić dokładny termin powrotu do sprawności, bo wynika on z wielu składowych i dla każdego pacjenta jest on indywidualny.

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce uszkodzenia więzadła pobocznego piszczelowego kilknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Leigh Brandon: Anatomia w urazach sportowych ćwiczenia i rehabilitacja , Warszawa 2012, Wyd. I

  2. I.Kapandji: Anatomia Funkcjonalna Stawów, tom 2, wyd. I, Wrocław 2013

  3. PekkaKannus, MD, PhD : Immobilization or Early Mobilization After an Acute Soft-Tissue Injury? , THE PHYSICIAN AND SPORTSMEDICINE - VOL 28 - NO. 3 - MARCH 2000

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy



Opis autora

dnia 2019-06-22

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja