21 czerwca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji stawu kolanowego. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie

Leczenie łąkotki powinno być zawsze indywidualne w stosunku do przebiegu choroby pacjenta, czynników ryzyka oraz schorzeń współistniejących. Kluczowa jest decyzja o strategii leczenia (zabieg operacyjny czy leczenie zachowawcze). W każdym jednak przypadku warto rozpocząć od rehabilitacji ponieważ może ona przygotować do zabiegu operacyjnego lub poprawić na tyle funkcję stawu, że zabieg nie będzie konieczny.

Podczas leczenia zachowawczego (nieoperacyjnego) łąkotki bocznej ważne jest kilka czynników. Proces rehabilitacji powinien się rozpocząć od rozluźniania napięć mięśniowo-powięziowych w obrębie uda oraz podudzia. Przyspieszy to proces regeneracji tkanek poprawi mobilność stawu i łąkotek. Przyczyni się także do  przełamanie zrostów w obrębie mięśni oraz powięzi.

W przypadku przeciążenia łąkotki bocznej bardzo często dochodzi do ograniczenia ruchomości stawowej. Dlatego kolejnym etapem rehabilitacji mogą być techniki terapii manualnej w celu odciążenia łąkotki oraz poprawy ruchomości stawu. Jeśli dolegliwości bólowe się złagodzą, będzie można rozpocząć ćwiczenia poprawiające ruchomość we wszystkich stawach kończyny dolnej. Ćwiczenia te mają na celu minimalizowanie dalszych przeciążeń w całym układzie ruchu. Jeżeli nie będzie przeciwwskazań warto też rozpocząć rozciąganie poszczególnych grup mięśniowych.

W celu odżywienia łąkotki i poprawy jej gojenia istotny jest ruch, w przypadku stawu kolanowego wskazana jest jazda na rowerze stacjonarnym (jeśli nie wywołuje to dolegliwości bólowych). Warto rozpocząć kręcenie od kilku minut. Jeśli objawy nie będą się zwiększać to można wydłużać czas kręcenia do kilkudziesięciu minut dziennie. Ruch będzie poprawiał krążenie i powodował stymulacje stawu do produkcji mazi stawowej, co jest pomocne w trakcie gojenia. Najważniejsze, że podczas tego typu aktywności nie dochodzi do znacznego obciążenia stawu, bo cały ciężar spoczywa na siodełku a nie na stopach.

Ważna jest również modyfikacja aktywności fizycznej, gdyż może to pomóc zmniejszyć przeciążenia stawu. Zamiast długich marszy czy ćwiczeń w pozycji stojącej można spróbować wykonywać aktywności, które w mniejszym stopniu będą obciążać stawy. Do tego typu aktywności możemy zaliczyć: pływanie, jazdę na rowerze (rekreacyjną), ćwiczenia w pozycji siedzącej lub leżącej.

Jednym z czynników, który może znacznie przyczynić się do redukcji obciążeń stawu jest powrót do optymalnej wagi. Zrzucenie tylko kilku kilogramów powoduje już istotne zmniejszenie obciążenia stawu.

Uzupełnieniem procesu rehabilitacji w stanach ostrych może być leczenie przeciwzapalne i przeciwbólowe za pomocą leków doustnych, maści lub iniekcji. W mniej zaawansowanych przypadkach lekarz może zaproponować iniekcje do stawowe zawierające kwas hialuronowy, który wpływa na poprawę funkcji stawu.

Fizykoterapia

Fizykoterapia w przypadku dysfunkcji łąkotki bocznej ma działanie wspomagające, m.in. poprawia ukrwienie stawu, zmniejsza stan zapalny i redukuje dolegliwości bólowe. W stanach ostrych (duży stan zapalny) korzystna może być krioterapia. W okresie przewlekłym stosuje się także magnetoterapię, laseroterapię, elektroterapię lub hydroterapię.

Zaopatrzenie ortopedyczne

W celu odciążenia stawu zastosować można laskę, kulę lub kije do nordic walking. Powinno się je trzymać w ręce przeciwległej do kończyny chorej. O wyborze pomocy do chodzenia powinien decydować fizjoterapeuta. Przy niewielkich dolegliwościach pomocne mogą być żelowe wkładki do butów dla większej amortyzacji podczas chodzenia.

Pewną stabilizację oraz unieruchomienie bolesnego stawu może zapewnić orteza stawu kolanowego. Wpłynie ona na ograniczenie bolesnych ruchów i zwiększy stabilność stawu (szczególnie podczas chodzenia po nierównościach). Ograniczy ona dodatkowo ryzyko urazu. Należy jednak pamiętać, że stosowanie ortezy może tymczasowe, ponieważ w dłuższej perspektywie czasu wpływa ona na pogorszenie stabilności stawu.

Leczenie operacyjne

W przypadkach bardziej zaawansowanych kiedy wyczerpały się możliwości leczenia zachowawczego niezbędna może okazać się operacja. Rodzaj zabiegu będzie zależał w dużej mierze od funkcji stawu i zmian obecnych w diagnostyce obrazowej. Jedną ze strategii będzie usunięcie uszkodzonego fragmentu łąkotki. W przypadku młodszych osób często występuje możliwość zszycia uszkodzonego fragmentu łąkotki. Rozwój medycyny pozwala również na przeszczepy łąkotki.

Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzję o doborze ćwiczeń i momencie obciążania stawu powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej. Ważna będzie praca nad prawidłowym wzorcem chodu.

Rokowania

W przypadku uszkodzenia łąkotki bocznej rokowania są zależne od stopnia uszkodzeń, masy ciała, wykonywanej aktywności zawodowej, uprawianej dyscypliny sportu oraz stanu pozostałych stawów kończyny dolnej. Na początkowych etapach przeciążeniowych uszkodzeń łąkotki dobra terapia i stosowanie się do zaleceń fizjoterapeuty może całkowicie wyciszyć dolegliwości. W przypadku znacznych uszkodzeń wywoływanych zmianami przeciążeniowymi jeśli pacjent prowadzi aktywny tryb życia, konieczny może być zabieg operacyjny. Zabieg operacyjny jest również konieczny w większości przypadków urazowych uszkodzeń łąkotki.

Po zabiegu okres rehabilitacji jest indywidualny, ponieważ zależy on od postawionych celów. Okres ten będzie zupełnie różny u osoby, której jedynym celem jest powrót do pracy zawodowej, a inny u sportowca zawodowego. Przy odpowiednim programie rehabilitacji powikłania zdarzają się rzadko. Bardzo często po zabiegu pacjent wraca do pełnej aktywności zapominając o problemach z łąkotką na wiele lat. Należy jednak wspomnieć, że dla prawidłowego działania łąkotek istotna jest profilaktyka! (patrz rozdział przyczyny).

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce uszkodzenia łąkotki bocznej kilknij tutaj.

Bibliografia:

  1. B.Green : Ortopedia Nettera, 2007

  2. Andrew D.Duckworth, Daniel E.Porter, Stuart H.Ralston : ortopedia, traumatologia i reumatologia. Churchill's pocketbooks, 2010, elsevier urban &partner

  3. Marc Sherry: rehabilitation guidelines for Meniscal repair. UW Health Sports Medicine Center, 2013

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-06-21

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja