19 czerwca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji stawu kolanowego. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie

Leczenie uszkodzonego więzadła zależy od wieku i aktywności fizycznej pacjenta. U osób starszych rzadko uprawiających sport, można zastosować leczenie zachowawcze (bez rekonstrukcji więzadła). Natomiast jeżeli do urazu doszło u sportowca, lub osoby w średnim wieku (aktywnej fizycznie) najlepszą decyzją będzie zabieg operacyjny, a potem kompleksowa rehabilitacja.

W przypadku uszkodzenia ACL rehabilitacja jest bardzo złożonym procesem, który ma swoje poszczególne fazy. Jest bardzo ważna zarówno przed jak i po zabiegu rekonstrukcji.

Przed zabiegiem operacyjnym rehabilitacja powinna mieć na celu osiągnięcie pełnego wyprostu i jak najwięcej zgięcia w stawie. Powinno się zniwelować obrzęk oraz stan zapalny. Bardzo ważny jest powrót siły mięśniowej. Ponadto warto nauczyć pacjenta jak poruszać się o kulach po płaskim terenie z kontrolowanym obciążaniem chorego stawu, a także przedstawić pacjentowi w zarysie jak będzie wyglądać rehabilitacja pooperacyjna.

Rehabilitację pooperacyjną stosuję się już od pierwszych dni po zabiegu. Jednym z pierwszych celów leczenia jest redukcja obrzęku. W tym celu kluczowa jest elewacja kończyny dolnej (stopa powyżej kolana kolano powyżej biodra), w której warto wykonywać ruchy stopą by wspomóc układ krążenia w odprowadzeniu obrzęku. Dodatkowo należy nauczyć pacjenta prawidłowego wzorca chodu o kulach.

Proces rehabilitacji powinien się rozpocząć od rozluźniania napięć mięśniowo-powięziowych w obrębie uda oraz podudzia. Przyspieszy to proces regeneracji tkanek poprawi krążenie oraz mobilność. Rozluźnianie musi być delikatne w początkowym etapie kiedy dochodzi do gojenia się blizn. Po zagojeniu blizn można stosować mocniejsze techniki oraz rozpocząć mobilizacje blizn tak by nie zrosły się z głębokimi warstwami skóry i powięzi.

Poprawa siły mięśniowej to kolejny etap rehabilitacji. Zaraz po urazie dochodzi do szybkiego zaniku wielu grup mięśniowych. Odzyskanie siły i masy mięśniowej może potrwać kilka miesięcy, dlatego warto jak najszybciej rozpocząć tą ciężką pracę. Praca nad siłą mięśniową wpływa na poprawę krążenia oraz poprawę stabilizacji stawu kolanowego co przekłada się na redukcję obrzęku. Ważne by w miarę upływu czasu powracała prawidłowa ruchomość stawowa. Oprócz poprawy zgięcia bardzo istotny jest wyprost.

Wraz z postępem terapii warto rozpocząć ćwiczenia stabilizacji stawu kolanowego. Ćwiczenia te będą polegały na nauce obciążania nogi w osi (pomiędzy szpotawością a koślawością) dla niej przeznaczonej jak i wyrównanie dysbalansu mięśniowego w rejonie uda i podudzia. Kluczowe będzie również obciążenie stawu nie dopuszczając do przeprostu. Obciążanie wszystkich stawów w prawidłowej osi znacznie minimalizuje przeciążenia i chroni powierzchnie stawowe oraz więzadła przed szybszym uszkodzeniem. Jeśli dolegliwości bólowe będą się zmniejszać ćwiczenia stabilizacji będzie można rozpocząć na niestabilnym podłożu oraz w dynamice.

W procesie rehabilitacji po rekonstrukcji więzadła krzyżowego pomocna będzie także praca nad czuciem głębokim (czucie własnego ciała w przestrzeni) oraz równowagą. Wpłynie to na zmniejszenie ryzyka kolejnych urazów w przyszłości.

W przypadku leczenia zachowawczego przebieg rehabilitacji będzie miał te same założenia jak w przypadku rehabilitacji pooperacyjnej.

Fizykoterapia

Fizykoterapia w przypadku zerwania więzadła krzyżowego może być korzystna zaraz po urazie lub zabiegu operacyjnym. Zmniejsza stan zapalny, redukuje dolegliwości bólowe oraz obrzęk. Bardzo korzystna jest przede wszystkim krioterapia, stosuje się także magnetoterapię, laseroterapię, elektroterapię oraz hydroterapię.

Pomoce ortopedyczne

W trakcie początkowej fazy rehabilitacji niezbędne będą kule dla odciążenia nogi operowanej. W trakcie rehabilitacji niezbędna będzie także orteza. Nowoczesne ortezy dla stawów kolanowych mogą służyć do unieruchomienia stawu (w określonym przez lekarza kącie wyprostu i zgięcia) na początkowym etapie rehabilitacji, a w kolejnych pozwolą na stopniowe i kontrolowane zwiększanie zakresu ruchomości stawu.

Leczenie operacyjne

Zabieg rekonstrukcji polega na odtworzeniu struktury więzadła. Do tego stosuję się różne przeszczepy, najczęściej własne od pacjenta czyli – ścięgno mięśnia półścięgnistego, smukłego albo odcinek więzadła właściwego rzepki. Pobrany fragment przeszczepu jest mocowany w kanałach kości piszczelowej i udowej za pomocą specjalnych śrub.

Istnieje również inna metoda, która jest najnowocześniejszą z metod naprawy więzadła. Jest możliwość całkowitego naprawienia zerwanego więzadła bez potrzeby pobierania przeszczepu z innego miejsca. Ta metoda nazywa się Internal Bracing i polega na wprowadzeniu wewnątrz struktury więzadła specjalnej nici, dzięki której chirurg ma szanse „przyszyć” uszkodzone więzadło do przyczepu kostnego. Niestety ta metoda jest tylko możliwa u pacjentów, u których więzadło krzyżowe przednie oderwało się od swojego przyczepu kostnego, a nie zostało przerwane w swoim przebiegu.

Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń i momencie obciążania stawu powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej. Ważna będzie praca nad prawidłowym wzorcem chodu.

Rokowania

Po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego rehabilitacja trwa kilka miesięcy. Jeśli rehabilitacja jest przeprowadzona według ogólnie przyjętych założeń to komplikacje pojawiają się rzadko. Trudno jednak określić dokładny termin powrotu do sprawności, bo wynika on z wielu składowych i dla każdego pacjenta jest on indywidualny. W przypadku leczenia zachowawczego (bez rekonstrukcji więzadła) efekty rehabilitacji mogą być bardzo dobre jednak pacjent może w pewnych aktywnościach odczuwać bolesności oraz niestabilność stawową (uciekanie stawu).

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce urazów więzadła krzyżowego przedniego kilknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Peter B., Karim K., Kliniczna medycyna sportowa, DB publishing2012

  2. Achimowicz A., Wybrane modele rehabilitacji po pierwotnej rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego, WSMwW Wydział nauk medycznych, 2011

  3. Świątkowski J., Radiologicalevaluation in lesions of knee joint cruciateligaments, I wydzial lekarski AM.

  4. Lemiesz G., Iwańczyk K., Postępowanie rehabilitacyjne po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego, FORUM, ISBN 978-83-260-1431-4

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-06-19

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja