21 marca 2019

Uszkodzenia stawu barkowo - obojczykowego związane są z utratą stabilności stawowej na skutek uszkodzenia więzadeł oraz torebki stawowej. Uraz ten zaburza prawidłowe połączenie łopatki z obojczykiem. Najczęściej zdarza się podczas upadku na przednią część barku.

Anatomia i uszkodzenia

Staw barkowo-obojczykowy należy do kilku stawów wchodzących w skład obręczy barkowej. Pozostałe połączenia to staw mostkowo-obojczykowy, staw ramienny i funkcjonalne połączenie między łopatką a żebrami. Staw barkowo-obojczykowy to staw płaski, mający niewielki zakres ruchomości. Stanowi on połączenie między wyrostkiem barkowym łopatki, a końcem barkowym obojczyka. Badania wykazują, że ma bardzo niewielki zakres ruchomości. Nie poruszamy nim w izolowany sposób, nie mamy mięśni wykonujących ruch jedynie w obrębie tego stawu. W stawie występuje włóknisto-chrzęstny dysk, który dopasowuje do siebie powierzchnie stawowe.

Stabilność stawu zapewniana jest głównie poprzez torebkę stawową oraz więzadła. Więzadło zapewniające stabilność poziomą stawu to więzadło barkowo-obojczykowe. Więzadła kruczo-obojczykowe zapewniają natomiast pionową stabilność. Podczas urazu dochodzi do naderwania lub całkowitego zerwania więzadeł, dysku oraz torebki stawowej.

Objawy

Wyróżnia się 3 typy uszkodzeń:

Typ pierwszy: odnosi się do skręcenia stawu, gdzie obojczyk praktycznie nie zostaje przemieszczony, natomiast pasma więzadła barkowo-obojczykowego oraz torebki stawowej zostają naciągnięte i częściowo przerwane.

Typ drugi: dotyczy podwichnięcia stawu, w którym obojczyk zostaje przemieszczony względem wyrostka barkowego łopatki o połowę grubości kości. Torebka stawowa oraz więzadło barkowo-obojczykowe ulegają przerwaniu, a więzadło kruczo-obojczykowe zostaje częściowo uszkodzone. W typie drugim przemieszczenie końców stawowych jest niewielkie co może nieść za sobą trudności diagnostyczne.

Typ trzeci: to zwichnięcie stawu, w którym dochodzi do przemieszczenia obojczyka ponad wyrostek barkowy o całą szerokość trzonu. Wszystkie połączenia łączące łopatkę z obojczykiem, a więc więzadła kruczo-obojczykowe oraz barkowo-obojczykowe zostają przerwane.

Ból w okolicy obręczy barkowej to jeden z objawów urazu stawu barkowo-obojczykowego. Główny obszar bólu to górno-boczna część barku, jednak objawy mogą promieniować na całą obręcz barkową. Zwykle ruchy kończyną górną po urazie są utrudnione bądź całkowicie uniemożliwione. W rejonie stawu dostrzegalny może być obrzęk oraz nadwrażliwość na dotyk.

Po uszkodzeniu może się pojawić objaw klawisza, typowy dla uszkodzenia w tym stawie. Polega on na tym, iż kiedy przemieszczony, dalszy koniec obojczyka zostanie wciśnięty na jego pierwotne miejsce to po zwolnieniu ucisku, ponownie uniesie się do góry. Wynika to z pociągania obojczyka przez mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy.

W zależności od stopnia uszkodzenia objawy mogą się nieco różnić. W przypadku lżejszych uszkodzeń funkcja kończyny górnej będzie ograniczona tylko w niewielkim stopniu. Objawy bólowe będą się pojawiać w szczególnych fragmentach ruchu. Spanie na uszkodzonym barku zawsze będzie jednak zwiększać dolegliwości.

Przyczyny  

Najczęstszym mechanizmem uszkodzenia jest uraz pośredni, podczas którego pacjent ląduje na przednią lub boczną część barku. Tego typu upadki najczęściej dotyczą osób młodych podczas jazdy na rowerze, rolkach, snowboardzie lub motorze. W przypadku osób starszych może to być zwykłe potknięcie się. Do urazu bezpośredniego dochodzi rzadziej. Taka sytuacja ma miejsce głównie w przypadku sportów kontaktowych. Możemy do nich zaliczyć: koszykówkę, piłkę nożną, piłkę ręczną, rugby, sporty walki.

Diagnostyka

Diagnostyka będzie opierać się na ocenie ruchomości wszystkich stawów obręczy barkowej oraz palpacji stawu barkowo-obojczykowego. Dla pełnej oceny sytuacji (ocena uszkodzeń towarzyszących) niezbędna jest diagnostyka obrazowa. Najczęściej badaniem z wyboru jest RTG, choć czasem w sytuacjach wątpliwych pomocne może być wykonanie TK (Tomografii komputerowej). Dla oceny tkanek miękkich konieczne może być wykonanie USG lub MR (Rezonansu magnetycznego).

Diagnostyka różnicowa

Przy różnicowaniu uszkodzeń w stawie barkowo-obojczykowym pod uwagę należy wziąć także możliwość wystąpienia złamania obojczyka, zwichnięcia stawu ramiennego, złamania żeber, złamania łopatki, uszkodzenia stożka rotatorów, oraz uszkodzenia stawu mostkowo-obojczykowego.

Jeżeli szukasz informacji o leczeniu, rehabilitacji i rokowaniach w przypadku uszkodzenia stawu barkowo - obojczykowego kliknij tutaj.

Bibliografia

  1. Bochenek A.: Anatomia człowieka, t.1
  2. Brent Brotzman S. i in.: Rehabilitacja ortopedyczna, t.1
  3. Dziak A., Tayara S.: Bolesny Bark
  4. Gaździk T.: Ortopedia i traumatologia, t.1

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-03-21

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja