21 marca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji w obrębie stawu barkowo - obojczykowego. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie

Zwykle dwa pierwsze typy uszkodzeń leczone są zachowawczo, natomiast trzeci może wymagać leczenia operacyjnego (w przypadku osób aktywnych i sportowców). Stosunkowo proste jest nastawienie zwichnięcia, jednak ciężko jest utrzymać je do momentu, w którym dojdzie do właściwego zrostu uszkodzonej torebki stawowej oraz więzadeł. W typie I uszkodzenia przez okres kilku tygodni (do czasu, gdy ustąpi tkliwość uciskowa oraz powróci bezbolesny zakres ruchomości) zabronione jest  pchanie oraz podnoszenie większych ciężarów oraz uprawianie sportu. W typie II natomiast czas ten wynosi około dwóch miesięcy.

Kluczem do powrotu sprawności jest właściwy proces rehabilitacji. Terapię warto rozpocząć od rozluźniania mięśniowo-powięziowego m.in. obręczy barkowej, okolicy stawu ramiennego oraz klatki piersiowej. Należy pamiętać, że na początku terapia  musi być delikatna.

Podczas procesu rehabilitacji kluczowa będzie praca nad stabilizacją stawu barkowo-obojczykowego, ramiennego oraz łopatki. Tego typu terapia będzie miała wpływ na ochronę uszkodzonych struktur oraz szybsze gojenie.

Jeśli pacjent przez dłuższy czas nosił stabilizator obręczy barkowej konieczna może być poprawa utraconej ruchomości we wszystkich stawach obręczy barkowej, w stawie łokciowym oraz w kręgosłupie. Do tego celu wykorzystać można zarówno ćwiczenia, rozciąganie jak i terapię manualną (poprawi elastyczność torebki stawowej oraz tkanek okołostawowych).

Jeśli uszkodzone struktury zagoiły się a staw odzyskał prawidłową funkcję warto rozpocząć ćwiczenia ukierunkowane na powrót siły, masy i wytrzymałości siłowej w obrębie całej obręczy barkowej.

Dla całkowitej przebudowy uszkodzonych struktur niezbędna będzie dalsza ochrona stawu barkowo-obojczykowego (przez kilka miesięcy). W tym celu warto unikać ciężkiej pracy fizycznej, niekontrolowanych wymachów ramionami oraz sportów zwiększających ryzyko ponownego urazu.

Fizykoterapia

Fizykoterapia w przypadku uszkodzenia stawu barkowo-obojczykowego ma zastosowanie uzupełniające w przypadku leczenia zachowawczego oraz rehabilitacji pooperacyjnej. Zabiegi mają na celu zahamowanie stanu zapalnego, obniżenie bólu oraz pobudzenie struktur torebkowo-więzadłowych do jak najszybszego gojenia. Aby uzyskać te efekty korzystne może być zastosowanie krioterapii, elektroterapii, ultradźwięków, hydroterapii lub laseroterapii.

Pomoce ortopedyczne

W przypadku uszkodzenia stawu barkowo-obojczykowego zaopatrzenie ortopedyczne odgrywa kluczową rolę w procesie leczenia. Staw barkowo-obojczykowy nie jest bezpośrednio stabilizowany mięśniowo co utrudnia jego czynną stabilizację. Dlatego by chronić uszkodzone struktury lekarze zazwyczaj decydują się na indywidualnie dostosowywane opatrunki gipsowe lub stabilizatory obręczy barkowej. W mniejszych uszkodzeniach pomocne mogą być również aplikacje plastrów Kinesiology Taping, które można dokładnie przyklejać w miejsce uszkodzonych tkanek (pomagają stabilizować staw).

Należy jednak pamiętać, że gdy proces leczenia zostanie zakończony należy zrezygnować z zaopatrzenia ortopedycznego by minimalizować ryzyko sztywnienia w stawie ramiennym (bark zamrożony). Zaopatrzenie ortopedyczne będzie korzystne (do kilku miesięcy po urazie) tylko w momentach, w których wiemy że nie możemy uniknąć dużych przeciążeń oraz podczas uprawiana sportu

Leczenie operacyjne

Decyzja o leczeniu operacyjnym jest podejmowana najczęściej w trzecim typie uszkodzeń stawu barkowo-obojczykowego. Ponadto leczenie operacyjne może być konieczne gdy leczenie zachowawcze w pozostałych typach nie przyniosło oczekiwanych rezultatów (niestabilność stawu barkowo-obojczykowego). O konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego decyduje lekarz po ocenie funkcji obręczy barkowej oraz diagnostyki obrazowej.

Do stabilizacji stawu najczęściej używa się drutów lub wkrętów. Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń i momencie powrotu do aktywności powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celem rehabilitacji pooperacyjnej będzie poprawa siły i stabilności w obrębie wszystkich stawów obręczy barkowej.

Rokowania

W przypadku uszkodzenia w stawie barkowo-obojczykowym kluczowa jest decyzja lekarza co do zaklasyfikowania pacjenta do leczenia zachowawczego lub operacyjnego. Jeśli decyzja jest właściwa a po niej następuje właściwy proces rehabilitacji to istnieje duża szansa na powrót do pełnej sprawności. Jednakże specyfika budowy i stabilizacji stawu barkowo-obojczykowego sprawia, że czasem jakość i funkcja wygojonych struktur nie jest najlepsza. Po pewnym czasie może to wpływać na ponowne uszkodzenia, sztywność oraz wczesne zmiany zwyrodnieniowe w tym stawie. 

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce urazu stawu barkowo - obojczykowego kliknij tutaj.

Bibliografia

  1. Bochenek A.: Anatomia człowieka, t.1
  2. Brent Brotzman S. i in.: Rehabilitacja ortopedyczna, t.1
  3. Dziak A., Tayara S.: Bolesny Bark
  4. Gaździk T.: Ortopedia i traumatologia, t.1

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-03-21

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja