03 lutego 2019

W przypadku ograniczenia ruchomości i braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć leczenie. Głównym celem terapii będzie poprawa ruchomości w obrębie stawu łokciowego oraz przywrócenie prawidłowej siły mięśniowej i funkcji w obrębie całej kończyny górnej.  Na proces rehabilitacji będzie składało się wiele różnych elementów terapii.

Leczenie

Terapię warto rozpocząć od rozluźniania mięśniowo-powięziowego przedramienia, ramienia, obręczy barkowej oraz dłoni. Dodatkowo pomocne może być rozluźnienie odległych rejonów układu ruchu, które mogą w sposób pośredni przyczyniać się do powstania dolegliwości. Rozluźnienie tkanek miękkich przyspieszy proces regeneracji, poprawi krążenie oraz mobilność stawową. Dodatkowo zostaną usunięte zrosty i zwłóknienia w obrębie mięśni i powięzi. W przypadku znacznej sztywności i dużego ograniczenia ruchomości rozluźnianie będzie wstępem dla kolejnych technik leczenia.

W terapii ograniczenia ruchomości można wykorzystać zarówno terapię manualną, (odpowiednie techniki wpływające na poprawę elastyczności torebki stawowej oraz tkanek okołostawowych). jak i rozciąganie. W przypadku elastycznego ograniczenia (niedługi czas unieruchomienia, młody wiek, brak powikłań) tego typu strategia może być wystarczająca. Jednakże w dużych sztywnych ograniczeniach terapia manualna powinna być poprzedzona rozluźnianiem oraz rozgrzewaniem tkanek miękkich. Dodatkowo konieczne jest utrzymywanie łokcia w nowo zdobytym zakresie ruchomości. Aby leczenie były skuteczne ćwiczenia należy wykonywać regularnie, w niektórych przypadkach co kilka godzin.

Podczas procesu rehabilitacji kluczowa będzie także praca nad stabilizacją. Jest to bardzo ważny element terapii bowiem dąży on do trwałej zmiany nieprawidłowych obciążeń. Ćwiczenia wymagają cierpliwej pracy zarówno w gabinecie fizjoterapeuty jak i w domu. W przypadku ćwiczeń stabilizujących kluczowe jest osiągnięcie prawidłowej osi kończyny górnej, łopatki kręgosłupa szyjnego i piersiowego. Bardzo istotna będzie również praca nad wyrównaniem dysbalansu mięśniowego  (rozluźnienie i rozciągnięcie mięśni przeciążonych a wzmocnienie osłabionych).

W przypadku sztywności w stawie łokciowym bardzo korzystne mogą być również wszelkie ćwiczenia wytrzymałościowe, które nie nasilają dolegliwości bólowych (rotor ręczny, pływanie, orbitrek) ponieważ tego typu ćwiczenia zwiększają lokalne krążenie krwi oraz powodują stymulację produkcji mazi stawowej.
                        
Dla uzyskania efektów terapii bardzo ważna jest również profilaktyka. Należy w każdych warunkach pamiętać o właściwych nawykach. Chodzi tu głównie o unikanie bezruchu. Do momentu poprawy bardzo ważne jest wykonywanie regularnych ćwiczeń i rozciągania.

Fizykoterapia

W przypadku sztywności w stawie łokciowym stosowanie fizykoterapii może mieć duże znaczenie dla procesu leczenia. Przed rozpoczęciem terapii bardzo pomocne mogą być zabiegi ciepłolecznictwa (lampy rozgrzewające, okłady borowinowe), hydroterapii (kąpiele wirowe) oraz elektroterapii. Zabiegi te mają działanie: rozluźniające oraz poprawiające ukrwienie przez co mogą ułatwiać przeprowadzenie właściwej terapii.

Zaopatrzenie ortopedyczne

W przypadku sztywności stawu łokciowego czasem stosuję się szyny pomagające utrzymać nowo osiągnięty zakres ruchomości. Skuteczność tego typu leczenia jest jednak zależna od przyczyn sztywności.

Leczenie operacyjne

W przypadku sztywności stawu łokciowego często leczenie zachowawcze nie doprowadza do pełnej sprawności stawu. W takiej sytuacji konieczny może się okazać zabieg operacyjny. Wskazaniami do operacji jest duża sztywność stawu ograniczająca codzienne funkcjonowanie oraz ból. Podejmując decyzję o zabiegu pacjent musi być świadomy, że nadal należy kontynuować proces rehabilitacji by uzyskać oczekiwane efekty leczenia.

W zależności od przyczyn lekarz wybiera rodzaj zabiegu. W przypadku niewielkich zmian zwyrodnieniowych główną strategią leczenia jest uwolnienie tkanek miękkich oraz usunięcie wszelkich fragmentów tkanki kostnej wpływających na zblokowanie stawu. Dostęp do miejsca zabiegu jest zależny od rodzaju ograniczeń pacjenta. Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny, ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności w obrębie całej kończyny górnej.

Rokowania

Ograniczenie ruchomości w stawie łokciowym jest dużym wyzwaniem terapeutycznym. Poprawa zakresu ruchomości zależy od kilku czynników. Łatwiej o postępy u młodych pacjentów oraz kobiet (zazwyczaj bardziej elastyczna budowa struktur stawowych). Najtrudniej o postępy u osób starszych (szczególnie mężczyzn), szczególne po długim unieruchomieniu. Leczenie warto rozpocząć od rehabilitacji. W przypadkach łagodniejszych może ona potrwać kilka tygodni. W przypadkach poważniejszych nawet kilka miesięcy. Istnieje co najmniej kilka strategii leczenia stosowanych przez fizjoterapeutów. U części pacjentów niestety pełny powrót zakresu ruchomości nie będzie możliwy. W takich sytuacjach należy pomyśleć o zabiegu operacyjnym.

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce sztywności stawu łokciowego kliknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Brotzman S.B., Wilk K.E.: Rehabilitacja ortopedyczna, tom I

  2. Ignasiak Z.: Anatomia układu ruchu

  3. Bochenek A.: Anatomia człowieka. T. 1,

  4. Siminska J, Pietkun K. i in.: Łokieć tenisisty – przegląd wybranych metod fizykalnych, metod zaopatrzenia ortopedycznego i masażu,

 

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-02-03

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja