Spastyczność mięśni u dzieci charakteryzuję się nadmierną pobudliwością mięśni. Kiedy lekarz lub fizjoterapeuta badając dziecko z takim objawem próbuje szybko poruszyć ręka lub nogą, mięśnie samoczynnie napinają się utrudniając ten ruch. Pacjenci mogą odczuwać  spastyczność jako opór lub rodzaj sztywności stwarzany przez mięśnie w czasie poruszania określoną częścią ciała. Często ruch ręką lub nogą w jakimkolwiek kierunku jest niemożliwy lub bardzo trudny do wykonania.

Spastyczne mięśnie są z reguły przyczyną nienaturalnego ustawienia kończyn – najłatwiej to zauważyć obserwując dłoń lub stopę. Paradoksalnie tak zaburzona praca mięśni zawsze wiąże się z ich osłabieniem. Łatwiej będzie to zrozumieć analizując kilka przykładów.

Przykład 1

Spastyczność mięśni łydki może powodować chód na palcach. Jeśli choremu z tym problemem uda się ustawić stopę płasko na podłodze to nie będzie w stanie samodzielnie wspiąć się na palce.

Przykład 2

Ręka ustawia się w górze z ugiętym łokciem i dłonią, która zazwyczaj jest zaciśniętą w pięść. Jeśli jednak umieścimy w dłoni chorego niewielką butelkę lub przewiesimy przez ramię ręcznik i poprosimy aby przez chwilę przytrzymał te przedmioty po chwili spadną one na ziemię.

Czytaj także: Pompa baklofenowa pomocą na spatyczność mięśni!

W obu przypadkach, chorym brakuje siły jeśli chcą aktywnie wykorzystać spastyczne mięśnie. Spastyczność utrudnia też wykonywanie złożonych i zróżnicowanych ruchów ręką lub nogą. Zdarza się że pacjenci napinają wszystkie mięsni na raz po to, żeby unieść rękę w kierunku ust, ale nie mogą jej opuścić ani sięgnąć w kierunku przedmiotu ustawionego przed nimi. Podobnie mogą podnieść lub przestawić nogę, ale nie są w stanie wytrzeć butów o wycieraczkę poruszając stopą na przemian w przód i w tył.

Objawem, który często towarzyszy spastyczności mięsni u dzieci jest ból. Jeśli skopiujemy ustawienie spastycznej stopy lub ręki i spróbujemy wytrzymać w tej pozycji przez kilka minut szybko zrozumiemy o co chodzi. Po pewnym czasie może dojść do zmian elastyczności i długości mięśni a w konsekwencji do ich przykurczu. Mięśnie stworzone są do wykonywania ruchów i jeśli nie są do tego wykorzystywane szybko skracają się i sklejają z otaczającymi tkankami.  Łokieć nie prostuje się do końca, kolano nie zgina, na dłoni nie można się podeprzeć, a opuszczenie pięty na podłogę nie jest już możliwe. Twierdzenie, że nieużywane zanika, jest w tym wypadku boleśnie prawdziwe.

Do najczęstszych przyczyn spastyczności mięśniowej u dzieci należy mózgowe porażenie dziecięce, udar mózgu, urazy mózgu i rdzenia kręgowego oraz stwardnienie rozsiane. Zazwyczaj napięcie spastyczne pojawia się w kończynach (rękach lub nogach), a im dalej od tułowia tym większe ma ono nasilenie. W specyficznych sytuacjach objaw ten może dotyczyć prawie wszystkich mięśni. Warto zdawać sobie sprawę z tego, że zbyt duże napięcie mięśni może wiązać się z innymi objawami chorób układu nerwowego, dlatego diagnostyką spastyczności powinien zająć się wykwalifikowany specjalista.

Czytaj także: Zaburzenia świadomości u dzieci – podział i diagnostyka

Tak przedstawiona charakterystyka spastyczności mięsniowej może przerażać. Istnieje jednak kilka pomocnych strategii, dzięki którym spastyczność nie będzie się rozwijała według najgorszego scenariusza. W leczeniu często wykorzystuje się toksynę botulinową lub inne substancje zwiotczające mięśnie. Tu podkreślę jedynie, że stosowanie leków doustnych o działaniu ogólnoustrojowym, w przypadku spastyczności dotyczącej ograniczonej liczby mięśni, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi.  Leki takie działają  bowiem na wszystkie mięśnie, również te, których wytrzymałość i siła są kluczowe dla naszej sprawności. Ponadto często powodują senność i trudności z koncentracją. Decyzja o ich zastosowaniu powinna być dobrze przemyślana.

Spastyczne mięśnie wymagają regularnego rozciągania! Każdą grupę, np. zginacze stawu łokciowego – biceps i  kilka mniej znanych mięśni –  co najmniej 10 minut dziennie! Jest to bardzo korzystna forma ćwiczeń, którą możesz z powodzeniem wykonać w domu np. w czasie oglądania ulubionych programów telewizyjnych. Mięśnie z cechami spastyczności potrzebują treningu siłowego i ruchu. Pod tymi słowami kryje się wiele skomplikowanych pozycji i ćwiczeń. Rozpocznij je pod okiem fizjoterapeuty, który zaplanuje i poprowadzi terapię z uwzględnieniem Twoich indywidualnych uwarunkowań.           

Zachęcam do komentowania!             

Oceń artykuł i pomóż rozwijać portal

Średnia ocena 0 / 5. Liczba Głosów: 0

Jakoże spodobał Ci się ten artykuł...

...podziel się nim ze znajomymi na portalu społecznościowym

Nie chcesz przegapić cennych informacji na temat swojego zdrowia? Zapisz się na Newsletter!

Tylko ciekawe treści, bez spamu!

Dziękuję za zapisanie się!