16 czerwca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji obręczy biodrowej. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie

Leczenie przeciążeń mięśni pośladkowych i ich przyczepów musi być zawsze indywidualne w zależności od stopnia zaawansowania problemu, wieku, schorzeń współistniejących.

Podczas procesu leczenia ważne jest kilka czynników. Proces rehabilitacji powinien się rozpocząć od rozluźniania napięć mięśniowo-powięziowych w obrębie uda, pośladków oraz kręgosłupa lędźwiowego. Przyspieszy to proces regeneracji tkanek poprawi krążenie oraz mobilność. Przyczyni się także do przełamania zrostów w obrębie mięśni i powięzi. Szczególnie istotne jest rozluźnienie każdego z mięśni pośladkowych, ich powięziowych połączeń oraz przyczepów do talerza miednicy oraz kości udowej. Bardzo korzystny może być automasaż mięśni pośladkowych na specjalnej piłce lub piłce do tenisa.

Aby zmniejszyć napięcie oraz uczucie sztywności w mięśniach zlokalizowanych
w obrębie uda oraz podudzia warto rozpocząć rozciąganie. Jest to szczególnie ważne ponieważ pod wpływem aktywności dnia codziennego jak i sportu nasze mięśnie i powięź mają tendencje do skracania się i sztywności. Fizjoterapeuta powinien pokazać odpowiednie pozycje i techniki rozciągania, które będą bezpiecznie i efektywne.

Kolejnym etapem rehabilitacji są ćwiczenia, które poprawią zakres ruchomości w poszczególnych stawach kończyny dolnej oraz kręgosłupa. Im większa elastyczność naszego układu ruchu tym mniej przeciążeń, podczas aktywności dnia codziennego oraz treningu sportowego.

Jeśli jednym z czynników pojawienia się przeciążeń jest asymetria układu ruchu, a szczególnie miednicy konieczna będzie praca nad korekcją tego ustawienia i zminimalizowaniem jej objawów. Niestety, w dorosłym wieku ciężko o korekcję poszczególnych elementów układu ruchu, ale warto próbować równoważyć niekorzystne siły.

Wraz z rozpoczęciem terapii warto rozpocząć ćwiczenia stabilizacji kończyn dolnych. Ćwiczenia te będą polegały na nauce obciążania nogi w osi (pomiędzy szpotawością a koślawością) dla niej przeznaczonej. Obciążanie wszystkich stawów w prawidłowej osi znacznie minimalizuje przeciążenia i chroni powierzchnie stawowe przed szybszym zużyciem. Jeśli dolegliwości bólowe będą się zmniejszać ćwiczenia stabilizacji będzie można rozpocząć na niestabilnym podłożu oraz w dynamice.

Warto także poprawić stabilizację centralną, a więc prawidłową aktywność głębokich mięśni tułowia. Są one odpowiedzialne za kontrolowanie „centrum” naszego ciała (regionu miedniczno-lędźwiowego) zarówno w warunkach statyki jak i dynamiki. Do mięśni tych zaliczamy m.in. mięsień poprzeczny brzucha, mięsień wielodzielny, mięsień skośny wewnętrzny brzucha, mięśnie dna miednicy oraz przeponę. To właśnie te mięśnie zapewniają nam prawidłową stabilizację okolicy dolnego tułowia. Stabilizacja centralna wpływa na lepszą kontrolę i stabilność stawów na obwodzie.

Ostatnim etapem leczenia jest profilaktyka. Na ile to możliwe warto odpoczywać w pracy i siadać. Jeśli musimy długo przebywać w pozycji stojącej to warto oprzeć się o ścianę oraz zmieniać nogę na, która przenosimy ciężar. Jeśli przeciążenia są wynikiem biegania trzeba zmienić strategię treningu i regeneracji.

Fizykoterapia

Zabiegi z zakresu fizykoterapii stosuje się tylko jako uzupełnienie terapii. W przypadku przeciążenia mięśni pośladkowych zabiegi mają na celu działać przeciwbólowo, przeciwzapalnie i rozluźniająco. Korzystne może być stosowanie krioterapii, laseroterapii, elektroterapii, ultradźwięków, fali uderzeniowej lub hydroterapii.

Pomoce ortopedyczne

Jeśli problem wynika z funkcjonalnego skrócenia jednej kończyny, gdzie nie ma możliwości całkowitej korekcji układu ruchu konieczne może się okazać dobranie odpowiednich wkładek ortopedycznych. Takie wkładki posiadają specjalny podpiętek do zminimalizowania różnicy długości kończyn.

Leczenie operacyjne

W rzadkich przypadkach, kiedy w ścięgnie występują zaawansowane zmiany degeneracyjne, a leczenie zachowawcze nie przynosi rezultatów konieczne może się okazać leczenie operacyjne. Opiera się ono głównie na odbarczeniu ścięgna, wycięciu fragmentów, które objęte zostały zmianami chorobowymi oraz na rekonstrukcji ścięgna. . Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń i momencie obciążania kończyny dolnej powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej w obrębie stawu biodrowego.

Rokowania

W przypadku przeciążeń mięśni pośladkowych i ich przyczepów rokowania są zależne od czasu trwania problemu i jego przyczyny. W większości przypadków leczenie zachowawcze w przeciągu kilku tygodni przynosi bardo dobre rezultaty. W przypadku dużych zmian degeneracyjnych ścięgien mięśni pośladkowych leczenie może trwać dłużej, Bardzo rzadko konieczny może być zabieg operacyjny.

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce przeciążenia mięśni pośladkowych kilknij tutaj.

Bibliografia:

  1. B. Green: Ortopedia Nettera, 2007

  2. Ignasiak Z.: Anatomia układu ruchu.

  3. Radzimińska A., Zimmermann A.A., Weber-Rajek M., Strojek K., Bułatowicz I., Goch A., Zukow W.: Jałowe martwice kości, charakterystyka choroby i postępowanie fizykalne – przegląd literatury.

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-06-16

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja