20 czerwca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji stawu kolanowego. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie

Głównym celem leczenia zachowawczego (nieoperacyjnego) jest zapewnienie maksymalnej stabilności stawu kolanowego. Strategia leczenia będzie jednak zależna od obecnych objawów. Jeśli niestabilność wiąże się z częstym stanem zapalnym i obrzękiem to kluczowe będzie wyciszenie tych objawów. W celu redukcji obrzęku ważna jest elewacja kończyny dolnej (stopa powyżej kolana, kolano powyżej biodra), w której warto wykonywać ruchy stopą by wspomóc układ krążenia w odprowadzeniu obrzęku.

W stanie przewlekłym należy rozpocząć ćwiczenia stabilizacji. Ćwiczenia te będą polegały na nauce obciążania nogi w osi (pomiędzy szpotawością a koślawością) dla niej przeznaczonej jak i wyrównanie dysbalansów mięśniowych w rejonie uda i podudzia. Kluczowe będzie również obciążenie stawu nie dopuszczając do przeprostu. Obciążanie wszystkich stawów w prawidłowej osi minimalizuje przeciążenia i chroni powierzchnie stawowe oraz więzadła przed szybszym zużyciem. Jeśli dolegliwości bólowe będą się zmniejszać ćwiczenia stabilizacji będzie można rozpocząć na niestabilnym podłożu oraz w dynamice.

Poprawa siły mięśniowej to kolejny etap rehabilitacji. Bardzo często niestabilność wiąże się z ograniczeniem aktywności ruchowej co wpływa na powstanie zaników wielu grup mięśniowych kończyny dolnej. Odzyskanie deficytów będzie trwało miesiącami. Dlatego warto jak najszybciej rozpocząć tą ciężką pracę. Kluczowe będzie odzyskanie masy i siły m.in. mięśnia czworogłowego uda, trójgłowego łydki, grupy kulszowo-goleniowej oraz mięśni pośladkowych. Praca nad siłą mięśniową wpływa na poprawę krążenia oraz poprawę stabilizacji stawu kolanowego co przekłada się na redukcję obrzęku. W wielu przypadkach pomimo osłabienia stabilizacji biernej (torebkowo-więzadłowej) system czynnej stabilizacji potrafi w dużym stopniu nadrobić braki!

Dodatkowo w ramach procesu rehabilitacji warto rozluźnić napięcia mięśniowo-powięziowe w obrębie uda oraz podudzia. Przyspieszy to proces regeneracji tkanek poprawi krążenie oraz mobilność.

W procesie rehabilitacji pomocna będzie także praca nad czuciem głębokim (czuciem własnego ciała w przestrzeni) oraz równowagą. Wpłynie to na zmniejszenie ryzyka kolejnych urazów w przyszłości.

Fizykoterapia

Fizykoterapia w przypadku niestabilności stawu kolanowego ma tylko zastosowanie w stanie ostrym (duże dolegliwości bólowe i stan zapalny). Korzystna jest przede wszystkim krioterapia, stosuje się także magnetoterapię, laseroterapię, elektroterapię oraz hydroterapię.

Pomoce ortopedyczne

W trakcie początkowej fazy rehabilitacji po kolejnym skręceniu stawu niezbędne mogą być kule lub kije do nordic walking dla odciążenia bolesnej kończyny dolnej. Bardzo pomocna może być sztywna orteza lub elastyczna opaska na staw (pomoże w stabilizacji a jednocześnie pozwoli na ruchomość kolana).

Stabilizatory stosuje się mając na celu profilaktykę wtórnego urazu w przypadku, gdy pacjent należy do grupy ludzi podejmujących wzmożoną aktywność ruchową.  Jednak należy pamiętać, że stosowanie aparatów stabilizujących nigdy nie może zastąpić ćwiczeń stabilizacji mięśniowej. W sytuacjach kiedy pacjent i lekarz nie podejmą decyzji o zabiegu operacyjnym to stabilizator może być stałą pomocą w przypadku trudniejszych aktywności (w połączeniu z regularnymi ćwiczeniami!).

Leczenie operacyjne

Operacja jest konieczna jeśli leczenie zachowawcze nie jest w stanie odbudować prawidłowej stabilności kolana a pacjent jest osobą aktywną ruchową i zależy mu na prawidłowej funkcji stawu. Operacja polega na rekonstrukcji uszkodzonych więzadeł, łąkotek, torebki stawowej lub uszkodzonych mięśni.

O konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego i wyboru technik leczenia zadecyduje lekarz po ocenie funkcji stawu i diagnostyki obrazowej. Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzję o doborze ćwiczeń i momencie obciążania nogi operowanej powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa  siły i stabilności stawu kolanowego. Ważna będzie praca nad prawidłowym wzorcem chodu.

Rokowania

W przypadku leczenia zachowawczego proces rehabilitacji może wpłynąć na poprawę stabilności kolana i wykonywanie podstawowych czynności dnia codziennego. Jednakże powrót do pełnej sprawności i aktywności z przed lat może być niemożliwy. Dodatkowo istnieje ryzyko wcześniejszych zmian zwyrodnieniowych.

Jeśli leczenie wymaga zabiegu operacyjnego to po wykonaniu zabiegu niezbędny jest również proces rehabilitacji, który trwa kilka miesięcy. W większości przypadków wszystko idzie zgodnie z planem, komplikacje pojawiają się rzadko. Trudno jednak określić dokładny termin powrotu do sprawności, bo wynika on z wielu składowych i dla każdego pacjenta jest indywidualny.

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce niestabilności stawu kolanowego kilknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Brukner, K. Khan - Kliniczna medycyna sportowa

  2. Achimowicz A., Wybrane modele rehabilitacji po pierwotnej rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego, WSMwW Wydział nauk medycznych, 2011

  3. Świątkowski J., Radiologicalevaluation in lesions of knee joint cruciateligaments, I wydzial lekarski AM.

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-06-20

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja