16 czerwca 2019

W przypadku braku przeciwwskazań należy jak najszybciej rozpocząć proces leczenia. Głównym celem terapii będzie złagodzenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji obręczy biodrowej. Leczenie będzie składało się wielu różnych elementów.

Leczenie

Leczenie zachowawcze ma głównie na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych, poprawę stabilizacji oraz ruchomości stawu biodrowego, a przez to zmniejszenie obciążenia stawu. Skuteczne leczenie może umożliwić pacjentowi normalne funkcjonowanie. Należy jednak pamiętać, że proces usprawniania jest dostosowywany indywidualnie do każdego pacjenta, biorąc pod uwagę m.in. wiek, schorzenia współistniejące jak i stopień zaawansowania problemu.

Usprawnianie warto rozpocząć od rozluźniania mięśniowo-powięziowego obręczy biodrowej, uda oraz kręgosłupa lędźwiowego. Przyczyni się to do przełamanie zrostów w obrębie mięśni, powięzi oraz poprawi mobilność stawu. W przypadku konfliktu panewkowo-udowego kluczowe może być rozluźnienie mięśni zginaczy i odwodzicieli stawu biodrowego oraz pasma biodrowo-piszczelowego.

Aby zmniejszyć napięcie oraz uczucie sztywności w mięśniach zlokalizowanych
w obrębie uda i obręczy biodrowej, warto wykonywać rozciąganie. Jest to szczególnie ważne, dla pracy stawu biodrowego w prawidłowym zakresie ruchomości. Jeśli nie będzie przeciwwskazań to fizjoterapeuta pokażę odpowiednie pozycje i techniki rozciągania.

Głównym celem terapii jest również utrzymanie i poprawa zakresów ruchomości stawów biodrowych jak i pozostałych stawów kończyny dolnej. Przydatne mogą być zarówno ćwiczenia jak i terapia manualna poprawiająca m.in. elastyczność torebki stawowej i tkanek okołostawowych.

Wraz z rozpoczęciem terapii warto także rozpocząć ćwiczenia stabilizacji kończyn dolnych. Ćwiczenia te będą polegały na nauce obciążania nogi w osi (pomiędzy szpotawością a koślawością) dla niej przeznaczonej. Obciążanie wszystkich stawów w prawidłowej osi znacznie minimalizuje przeciążenia oraz chroni powierzchnie stawowe przed dalszymi uszkodzeniami. Jeśli dolegliwości bólowe będą się zmniejszać, ćwiczenia stabilizacji będzie można rozpocząć na niestabilnym podłożu oraz w dynamice.

Aby poprawić lokalną stabilizację stawu biodrowego warto wykonywać ćwiczenia krótkich mięśni rotujących staw biodrowy w pozycjach izolowanych. Praca nad prawidłową biomechaniką stawu biodrowego, poprawi jego funkcje oraz przyspieszy regeneracje.

Ważna jest również poprawa stabilizacji centralnej, a więc poprawa kontroli mięśni głębokich tułowia odpowiedzialnych za kontrolowanie „centrum” naszego ciała (regionu miedniczno-lędźwiowego) zarówno w warunkach statyki jak i dynamiki. Do mięśni tych zaliczamy m.in. mięsień poprzeczny brzucha, mięsień wielodzielny, mięsień skośny wewnętrzny brzucha, mięśnie dna miednicy oraz przeponę. To właśnie te mięśnie zapewniają nam prawidłową stabilizację okolicy dolnego tułowia. Stabilizacja centralna wpływa na lepszą kontrolę i stabilność stawów kończyny dolnej.

Fizykoterapia

Zabiegi fizykoterapii stosowane są w tym przypadku tylko jako uzupełnienie terapii. Ich głównym celem jest działanie przeciwbólowe oraz regeneracyjne. Korzystne może być stosowanie m.in. hydroterapii, magnetoterapii, elektroterapii czy zabiegów z zakresu ciepłolecznictwa.

Pomoce ortopedyczne

W momentach zaostrzenia dolegliwości w celu odciążenia stawu zastosować można laskę, kulę lub kije do nordic walking. Powinno się je trzymać w ręce przeciwległej do kończyny chorej. O wyborze pomocy do chodzenia powinien zadecydować fizjoterapeuta, który oceni wzorzec chodu i jego wpływ na obecne dolegliwości.

Leczenie operacyjne

Gdy leczenie zachowawcze nie daje większych rezultatów, a objawy bólowe i ograniczenie ruchowości uniemożliwiają wykonywanie podstawowych czynności trzeba rozważyć zabieg chirurgiczny. Polega on najczęściej na zastosowaniu artroskopii. Dzięki niej chirurg przeprowadza plastykę w miejscu gdzie powstała nadbudowa kości oraz naprawę uszkodzonego obrąbka lub chrząstki stawowej.

Istotną częścią powrotu do sprawności jest fizjoterapia pooperacyjna. W początkowy okresie po operacji stawu obowiązuje zakaz obciążania kończyny. Ważne jest, aby ćwiczenia stopniowego obciążania kończyny były wprowadzane pod kontrolą fizjoterapeuty. Niezmiernie ważne jest, aby podczas ćwiczeń ruch w stawie biodrowym odbywał w bezbolesnym zakresie.

Rokowania

W przypadku rokowań konfliktu panewkowo-udowego wszystko zależy od typu konfliktu i indywidualnej budowy stawu. W przypadku niewielkich zmian leczenie zachowawcze może przynieść znaczą poprawę oraz umożliwić funkcjonowanie bez bólu w życiu codziennym. W przypadku większych zmian kiedy leczenie zachowawcze (przez okres kilku miesięcy) nie przynosi rezultatów konieczny może się okazać zabieg operacyjny. Postępowanie usprawniające po zabiegu trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. W przypadku wystąpienia pierwszych dolegliwości bólowych wynikających z konfliktu panewkowo-udowego warto nie zwlekać i jak najszybciej skonsultować się ze specjalistą. Czym wcześniej zareagujemy, tym mniejsze będą konsekwencje.

Jeżeli szukasz informacji o objawach, przyczynach i diagnostyce konfliktu panewkowo-udowego kilknij tutaj.

Bibliografia:

  1. Schunke M., Schulte E., Schumacher U., Voll M.:PROMETEUSZ Atlas Anatomii Człowieka. Anatomia ogólna i układ mięśniowo-szkieletowy, MedPharm Polska, Wrocław 2009

  2. Bochenek A., Reicher M.:Anatomia Człowieka, tom I. Anatomia ogólna, kości, stawy, więzadła, mięśnie, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1999

  3. Paul J. Dooley, Femoroacetabular impingement syndrome,“Can Fam Physician” 2008 Jan; 54(1): 42 – 47

  4. Moritz Tannast, Klaus A. Siebenrock and Suzanne E. Anderson,Femoroacetabular Impingement: Radiographic Diagnosis—What the Radiologist Should Know, “American Journal of Roentgenology”2007;188: 1540-1552

Oceń artykuł i pomóż na rozwijać portal

Ocena: 0 - 0 głosy




dnia 2019-06-16

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ


Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.
.


Jednostki Chorobowe







Logowanie / Rejestracja