16 lipca 2019

Dysfunkcje procesów integracji sensorycznej są co raz częściej dostrzegane zarówno przez lekarzy, fizjoterapeutów, pedagogów jak i samych rodziców. Czym się objawiają? Dzieci niejednokrotnie mają duże problemy z prawidłowym funkcjonowaniem w środowisku: domowym, szkolnym i rówieśniczym. Pojawiają się zaburzenia na tle emocjonalnym. Bardzo często dzieci, które źle przetwarzają bodźce sensoryczne szufladkowane są jako te niegrzeczne, nadpobudliwe.

Jak może dojść do takich zaburzeń? Okazuje się, że już w okresie ciąży mogą zadziałać szkodliwe czynniki, które przyczyniają się do dysfunkcji w obrębie integracji sensorycznej. Możemy do nich zaliczyć m. in. : przyjmowanie przez matkę substancji psychoaktywnych, infekcje w okresie ciąży, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę. Dodatkowo do czynników predysponujących należą: zaburzenia genetyczne, niska masa urodzeniowa oraz stres tuż po narodzinach (dużo mówi się o zaburzeniach występujących u dzieci rodzących się przez cesarskie cięcie). W poniższym artykule omówimy problemy dziecka z nadreaktywnością w obrębie zmysłu dotyku.

W nadreaktywności dotykowej maluch reaguje bardzo emocjonalnie i negatywnie na niektóre bodźce, bardzo często w ściśle określonej sytuacji. Podam wam pewien przykład, na podstawie, którego zrozumiecie co czuje dziecko z nadreaktywnością dotykową. Idziesz do sklepu, kupujesz nową koszulkę - oczywiście z niezliczoną ilością metek. Zakładasz ją na siebie i o dziwo nic cię nie drapie, nie uwiera. Dzieje się tak, ponieważ w układzie nerwowym zachodzi proces hamowania. Po prostu twój organizm nie „zwraca” na to uwagi. U dziecka z nadreaktywnością ten proces nie zachodzi, jedyne o czym maluch potrafi myśleć jest ta uwierająca i „gryząca” metka. Bardzo często jest tak, że bodziec jest na tyle drażniący, że dziecko odczuwa potrzebę ciągłego ruchu „Jeśli będę się wiercił nie będę czuł tej metki”. Dzieci nie potrafią usiedzieć w spokoju na zajęciach w ławce, muszą dużo biegać. Jeśli maluch nie jest odpowiednio zdiagnozowany nauczyciele po prostu myślą, że źle się zachowuje.

Czytaj także: Rola zabawy ruchowej w życiu dziecka i jego rodziny.

Dzieci z nadreaktywnością lubią nosić ubrania z długim rękawem, ponieważ osłaniają ich ręce. Nie chcą bawić się w piaskownicy, malować farbami, mogą przecież pobrudzić sobie ręce. Nie chcą chodzić na bosaka po piasku czy trawie. W niektórych przypadkach zaobserwować można niechęć do kąpieli, obcinania paznokci czy włosów. Czasami dziecko odmawia noszenia ubrań wykonanych z syntetycznych materiałów lub o szorstkiej fakturze. Problem stanowią również zbyt ciasne ściągacze. Dużym problemem dla mam jest także niechęć do tulenia, całusów. Dziecko nie chce tego robić, ponieważ dotyk sprawia mu dyskomfort.

Obronność dotykowa może przełożyć się bezpośrednio na relacje np. w grupie przedszkolnej. Zapytacie dlaczego? Dziecko bardzo często nie chce uczestniczyć w grach zespołowych. Przy zabawie w ganianego dziecko odczuwa dyskomfort przy każdym dotyku, dodatkowo pojawia się strach przed niespodziewanym dotknięciem z tyłu, nad którym nie ma żadnej kontroli.

Część z maluchów z obronnością dotykową ma silną potrzebę posiadania własnego kocyka, pieluszki. Otulają się nim gdy oglądają ulubioną bajkę, czytają książeczkę. Musicie zdać sobie sprawę z faktu, że dziecko nadreaktywne zupełnie inaczej odbiera bodźce dotykowe. Są one „potęgowane” przez układ nerwowy. Problemy mogą pojawić się również w trakcie wizyty u dentysty. U dzieci duża nadwrażliwość dotyczy szczególnie okolicy ust i dlatego nie chcą  współpracować w trakcie wizyty.

Czytaj także: Czy obecność rodzica podczas terapii to same korzyści ?

Jeśli więc zauważysz wyżej wymienione objawy u swojego dziecka warto udać się na do fizjoterapeuty, który ukończył kurs integracji sensorycznej. W trakcie wizyt terapeuta dokona oceny dziecka za pomocą specjalnych testów oraz arkuszy oraz dobierze odpowiednią terapię. Czas trwania terapii jest ściśle zależny od postępów, jakie robi dziecko oraz wieku w jakim trafiło na terapię ( im szybciej, tym lepiej).

Bibliografia:

  1. Paczkowska A. i wsp. Zaburzenia integracji sensorycznej wśród dzieci- narastający problem kliniczny, w: Hygeia Public Health 2017, 52(1), s.32-4

  2. Ayres J., Dziecko a integracja sensoryczna, Harmonia Universalis, Gdańsk 2015, s.119-126

Informacje zawarte w tym artykule służą wyłącznie do celów edukacyjnych i informacyjnych, dlatego nigdy nie mogą zastąpić opinii pracownika służby zdrowia.

Wszystkie materiały umieszczone na portalu ŚwiatRehabilitacji są chronione prawami autorskimi.

Wasze komentarze: (0)
Nie dodano jeszcze żadnego komentarza.




Dowiedz się więcej na temat prawidłowego wystawiania komentarzy

Wskazówki







Logowanie / Rejestracja